1-ви мај се ближи. Скопје се подготвува за традиционалниот протест на Сојузот на синдикатите на Македонија (ССМ). Со тоа доаѓаат и измени во сообраќајот низ центарот на градот. Не доаѓајте со автомобил – тоа е советот на сите кои го знаат Скопје во ваквите денови.

ССМ повикува на масовен протест за работничките права. Темата е стара. Платата минимум, работно време, безбедност на работното место, неисплатени плати – истите проблеми кои се повторуваат година по година. На оваа година се додава и зголемувањето на трошоците на живеење поради глобалните енергетски пазари.

Сонк и КСС – другите два синдикални здруженија – имаат различни ставови за тоа како треба да се води протестот. Дебата меѓу синдикалните блокови е стара. Но на 1-ви мај, теоретски, треба да зборуваат во еден глас. Дали ќе зборуваат – тоа го гледаме утре.

Што е реалноста на работниците во Македонија? Минимум плата мала. Просечна плата фиктивна (статистиката е надувана со високите плати на функционери и малку приватни сектори). Хиперинфлација кон основните производи. Стотици илјади македонски граѓани – работат во странство и испратите поддржуваат семејства тука. Тоа е реалноста.

На 1-ви мај, ССМ ќе бара повишување на платите. Владата ќе изјави “разбираме, работиме на тоа”. Никаква конкретна одлука не ќе се случи. Така е секоја година. Со едно подобрување – дека сега и медиумите кои го покриваат настанот, имаат намалени плати на новинарите. Веќе и тие се дел од приказната.

Балканот разбира – 1-ви мај се однесува повеќе на симболика отколку на резултати. Но сепак протестот треба да се случи. Зашто кога симболиката исчезне, исчезнува и прашањето кое работниците имаат право да го постават. И пак тогаш – сè ќе биде “стабилно”. Како што се “стабилни” платите кои не растат, цените кои растат, и иселувањето кое се продолжува.