Десет килограми. Толку тежел фустанот во кој Аликс од Хесен се омажила за Николај Втори на 26 ноември 1894 во Големата црква на Зимската палата, откако станала Александра Фјодоровна. Бела свила со сребрени мотиви, огромен шлеп, церемонијална наметка од златен брокат поставена со хермелин.

Велот бил англиска чипка од Хонитон, Девон – истата што ја носела кралицата Викторија, нејзината баба. Накитот бил од круната, со камења од 475 карати што некогаш ѝ припаѓале на Катерина Велика. Тоа е количина што повеќе не е облека, туку вежба во издржливост.

А сега делот што целата приказна го прави поинаква од која било друга кралска свадба. Церемонијата се одржала дваесет и пет дена откако умрел царот Александар Трети, на 1 ноември 1894. Дваесет и пет дена. Без прослава, без раскош, без ниту едно од оние собири што руската империја ги правела кога сакала да се покаже. Николај подоцна напишал дека морал да ја собере сета сила за да не се расплаче, затоа што татко му не бил таму.

Значи млада жена во фустан од десет килограми, во црква полна со луѓе во црно, се мажи за човек што станал цар пред три недели и не е подготвен за ништо од тоа. Приказната за империја што паѓа обично се раскажува од крајот. Овде почетокот веќе го содржи целиот тон.

Александра ја прекршила традицијата – свадбениот фустан не ѝ го дала на Црквата, како што налагал обичајот, туку го задржала. Тој фустан ја преживеал револуцијата и денес се чува во Ермитаж. Таа и семејството биле стрелани од болшевиците на 17 јули 1918 во Екатеринбург.

Остана ткаенината, а не се вратил ниту еден човек што ја носел. Тоа е поентата што музеите ретко ја пишуваат на плочката до витрината, иако секој посетител ја чувствува: се гледа предмет, а се мисли на тоа колку малку останува кога сето друго ќе исчезне.