Денеска, во еден ден, неколку илјади семејства во Скопје ќе бидат без вода или струја. Не поради дефект, не поради хаварија – туку поради „планирани технички интервенции”. На повеќе локации низ градот, во разни населби, во разни временски прозорци. ЈП „Водовод и канализација” и ЕВН Дистрибуција коренистираат паралелни активности – тоа е стандардниот зборник на саможивост во скопските населби.

Трубарево – без вода од 10 часот. Влае и улица „Франце Прешерн” – од 08:30. Улиците околу „Иван Козаров” (вклучувајќи делови од „Георги Димитров”, „Вера Јоциќ”, „Божидар Аџија”, „Киро Крстевски”, „Мишко Михајловски”, „Боте Боцевски”, „Димо Хаџи Димов”) – од 09:00. Дел од Ѓорче Петров – без струја од 09:00 до 14:00.

Сето тоа во ист ден. Сето тоа со стандардниот совет од јавните претпријатија: „граѓаните да го организираат денот соодветно и да обезбедат резерви на вода”. Што значи дека одговорноста за функционирање на домаќинството за време на „технички интервенциите” – се префрла на граѓаните. Тие планираат, тие обезбедуваат алтернативи, тие чекаат додека некој не заврши.

Прашањето е едноставно: зошто скопските инфраструктурни претпријатија со децении не се одважат да направат паралелна работа со резервни цевки и алтернативни линии? Во градовите со развиена инфраструктура, реконструкции на водоводи се прават без потполно исклучување – бидејќи постојат паралелни мрежи. Кај нас секоја „интервенција” значи прекин – бидејќи системот е изграден линеарно, без редундантност.

Тоа е реалност што не се менува, и затоа граѓаните научија дека секои неколку месеци ќе помине ден кога нема струја или вода во некој дел од градот. Тоа стана дел од урбаниот ритам. Тоа не треба да биде нормално – но е.