Понекогаш вандализмот не е само скршено стакло – туку напад врз сеќавањето на цел еден крај. Во Кичево, 36-годишен маж од Пласница бил фатен на дело како крши прозорец на вагон од легендарното теснолинејско возче „Ќиро”, музејски експонат стар повеќе од еден век. Полицијата поднела кривична пријава за оштетување на културно наследство.

За оние што не знаат што е „Ќиро” – тоа не е обичен стар воз. Локомотивата е изработена во 1917 година, а од дваесеттите до шеесеттите години возеше низ западна Македонија, поврзувајќи ги Скопје, Тетово, Гостивар, Кичево, Охрид и Струга. За цели генерации беше единствената врска меѓу планинските места и светот надвор. Денес стои како споменик во Кичево, под постојана заштита и реставрација.

Осомничениот е обвинет по член од Кривичниот законик што се однесува на оштетување на добра под привремена заштита или културно наследство. Националниот музеј во Кичево потврди дека станува збор за музејски предмет со историска вредност.

Прашањето што останува не е правно, туку поинакво: што води некого да крши токму вакво нешто? Не е во прашање вредна метална опрема за продажба, ниту крадена стока. Ова е чисто уништување на нешто што е заедничко, нешто што припаѓа на сите и на никого посебно. А кога едно општество престанува да ги чува работите што го поврзуваат со сопственото минато, прашањето не е само кој ќе одговара – туку што останува да се памети.