Свадбената чипка најчесто се уништува во следните две недели, а не на самата свадба

Постои категорија свадбени предмети што не се фрлаат по свадбата, туку се пренесуваат. Чипката што невестата или кумата ја носи на глава спаѓа таму – рачно изработена, кревка и честопати постара од сите присутни на веселбата. И токму затоа најчесто се уништува, не на самата свадба, туку во следните две недели.

Најопасен е денот по свадбата

Правилото е контраинтуитивно: кога ќе се врати дома, чипката не смее веднаш да се спакува. Треба да се закачи на подложена закачалка за да се проветри и за да се провери дали има зафатени конци или траги од шминка. Тој краток преглед е моментот кога штетата може да се спречи – подоцна веќе е доцна.

Чистењето не е домашна работа. Кај вредни или стари парчиња се оди кај хемиско чистење што работи со деликатни материјали и со чипка. Секој обид со домашни средства е обид со неповратна цена.

Како се чува правилно

Најдобриот метод е витканата чипка да се завитка лабаво околу цврста картонска туба, претходно обложена со свилена хартија – истата што се користи во продавниците за ткаенини. Ако нема простор за туба, се дозволува превиткување, но многу нежно и со свилена хартија меѓу превитоците за да се амортизира тежината.

За обвивка се користи чист ленен или бел памучен чаршав, или свилена хартија, за да може ткаенината да дише. Пластиката е забранета – таа предизвикува пожолтување на чипката. Еднаш годишно чипката треба да се извади и да се проветри. И најважното: влагата е најголемиот непријател на чипката, затоа местото за чување мора да биде суво, инаку влакната оксидираат.

Не е секоја чипка иста

Црната антикварна шантили-чипка е најкревка од сите – конецот е свилен и обично пропаѓа затоа што целиот тил или основата се рачно изработени. Кај тешко оштетените парчиња единствената опција е професионална реставрација, односно пренесување на шарата врз нов тил.

Белата блонда-чипка исто така е деликатна, со рачно изработен свилен тил, и не се препорачува миење. Чипката со бриселска апликација или изработена со коклици е поиздржлива затоа што основата од тил е машинска. Онаа изработена со игла е многу поделикатна и не се препорачува за миење.

Пожолтувањето е честа појава и доаѓа од оксидација на влакната. Пред каков било обид за белење, треба да се процени дали жолтилото е природно стареење на свилата или е нечистотија – а тоа го проценува само стручњак, од кои остана мал број.

Кај нас чипката и везот од баба редовно завршуваат во најлон-ќесе на дното од шифоњер, затоа што најлонот изгледа како заштита. Едно превиткување со свилена хартија и една сува полица се разликата помеѓу спомен и парче што ќе се распадне во раце на некоја идна невеста.