Петнаесет илјади работни места. Секој месец. Тоа е бројката со која претседателката на Федерацијата на германски индустрии Тања Генер ја опиша тековната состојба во германската индустрија.

Причините што ги наведува се геополитички: американските царински политики и сè поголемата индустриска моќ на Кина, која создава дополнителен притисок врз германските компании. Федерацијата што ја води обединува околу 100.000 компании во кои работат повеќе од осум милиони луѓе, што значи дека нејзината оценка не е глас на еден сектор, туку на речиси целата германска индустриска база.

Генер смета дека постои простор за закрепнување ако Германија преземе навремени мерки, а клучот го гледа во инвестициите во современи технологии, особено во вештачката интелигенција. Тоа е стандардна формула на индустриските сојузи насекаде – кога бројките се лоши, решението е секогаш инвестиција во иднината.

Проблемот со таа формула е што работно место што исчезнало овој месец не се враќа затоа што некоја компанија ќе купи алгоритам следната година. Вештачката интелигенција во производство пред сè значи помалку луѓе на линија, а не повеќе. Ако тоа е одговорот на загуба од 15.000 места месечно, тогаш одговорот и проблемот делат ист правец.

За Балканот ова не е далечна вест од друг континент. Германија со децении е крајна станица за работници од овој регион и главен пазар за деловите што се произведуваат во македонските и српските фабрики за автомобилска компонента. Кога германската индустрија губи 15.000 места месечно, тоа никаде не се објавува како вест од Штип или Куманово – но нарачките за подизведувачите се тие што прво се смалуваат.

Дали некој во оваа држава ја чита германската статистика како домашна? Барем оние што ги планираат новите индустриски зони би требало.