На 10 мај 1959 година, во црквата Света Марија во Вејбриџ, Сари, Џули Ендрус се омажила во фустан што го сошил младоженецот. Не како гест, ниту како шега на свадбата – Тони Волтон бил сценограф и костимограф по професија, и тоа му била работата.

Се запознале како деца. Таа имала единаесет, тој дванаесет, на театарска претстава. Си пишувале низ тинејџерските години, се разделиле, повторно се нашле како возрасни. Веридбата се случила на семејна вечера, без сцена. Ендрус подоцна во мемоарите напиша: „Се погледнавме и се насмевнавме, и искрено не знам како се случи, но еден од нас му шепна на другиот: треба наскоро да се земеме.“

Фустанот што тој го создал не следеше ниту еден тренд од 1959 година. Направен од слоеви органза, со асиметричен раб до глужд, лабудова деколтираност, долги ракави со копчиња, стегнат корсет и обемно здолниште со влечка. Целиот беше рачно извезен со цвеќиња – рози и лилјани – најгусто на ракавите и на работ. Тоа е количина рачна работа што денес се мери во месеци, не во недели.

Велот беше џулиет капа, форма позајмена од дваесеттите години што пак ја позајмила од средниот век, прицврстена со по две релјефни цветчиња на секоја страна и со ист вез како фустанот. Прстенот за веридба беше Картие, дизајниран како круна од ловоров венец, придружен со брош од истата куќа – и двете подароци од Волтон. Букетот беше мал: каскада од орхидеи, рози, пупки, каранфили и ѓурѓовче. Чевлите беа обични бели салонки. Косата – природна кратка боб фризура со разделба настрана.

На свадбата имало околу 300 гости, меѓу нив и актерката Мегиј Смит, и покрај тоа што парот сакал нешто дискретно. Печатот дошол ионака. Часови по церемонијата тие веќе биле на пат кон Америка и се пријавиле во хотелот Беверли Хилс.

Во тој момент таа веќе ја имала главната улога во бродвејскиот My Fair Lady, но Mary Poppins сè уште не бил снимен. Кога дојде редот на тој филм во 1964 година, костимографијата и сценографијата ги правеше – истиот човек. Нивната ќерка Ема се родила во 1962 година. Бракот заврши со развод во 1968 поради притисокот од славата и родителството, но останаа блиски пријатели до крајот.

Она што од сето тоа преживеа не е бракот, туку фустанот. Шеесет и седум години подоцна, невестите што бараат романтичен крој со рачен вез, стегнат струк и цветни мотиви, гледаат фотографии од таа свадба без да знаат чија е. А поентата и денес е иста: најдобрата свадбена облека е онаа што ја направил некој што те познава, не онаа што ја избрал некој што те продава.