Три од четири безбедносни сензори не работеле. Гумените делови биле истрошени толку што гондолите се тркале. Сајлите оштетени. Ова не е листа од хорор-сценарио, туку наодот од експертизата на австрискиот „Допелмајр“ за жичницата на Водно – системот што петнаесет години превезува скопјани и туристи над градот.

Градоначалникот на Скопје Орце Ѓорѓиевски го кажа тоа со реченица што треба да се прочита двапати: жичарата била на работ на трагедија. И додаде нешто уште потешко – од самото пуштање во употреба не бил направен реален и соодветен сервис од производителот.

Петнаесет години. Ниту еден целосен сервис од фирмата што го направила системот. А жичницата работеше, се полнеше со семејства, се сликаше за туристички брошури и се користеше како доказ дека Скопје има нешто што другите балкански градови немаат.

Хронологијата што никој не сака да ја чита наглас

Жичницата беше затворена на 25 април. Првичната најава од ЈСП „Скопје“ беше дека паузата ќе трае – два дена. Потоа дојдоа дополнителните проверки и двата дена станаа цело лето. Во мај градоначалникот соопшти дека нема да биде пуштена во сезоната. Сега, во септември, дознаваме зошто.

Договорот за реконструкција е потпишан со „Допелмајр“, оригиналниот изведувач. Деловите и стручниот тим треба да пристигнат во наредните денови. Рокот за завршување е крајот на ноември. По монтажата следуваат тестирања сè до официјален сертификат и меѓународна гаранција.

Ѓорѓиевски вети дека првото тест-возење ќе го направи лично, заедно со директорот на ЈСП и со своите деца. Гестот е јасен и не е мал – човек што ги качува сопствените деца во кабина сигурно верува во сертификатот. Но прашањето не е дали ќе биде безбедно во декември. Прашањето е како било сите претходни години.

Кој ги потпишувал хартиите?

Ако системот навистина немал целосен сервис од производителот петнаесет години, тогаш некој секоја година сепак пишувал дека е исправен. Постои документација, постојат потписи, постојат луѓе што ги ставале. Тие имиња не се објавени, а токму тие се разликата меѓу несреќа што ја спречиле и несреќа што не се случила по случајност.

Кога ќе се утврди каква била хронологијата на одржувањето, кога била последната проверка, кои интервенции биле препорачани и дали воопшто биле извршени – тогаш ќе има основа за разговор за одговорност. Без тие документи, сето ова останува изјава, а не наод.

Затоа јавноста заслужува не само крајниот сертификат, туку и патот до него: што било неисправно, што е поправено, кој ја потврдил исправноста и врз основа на што. Довербата во жичница се гради со хартија, не со ветување.

До крајот на ноември, велат. Скопје ќе чека. Прашањето е дали некој ќе одговара за петнаесетте години пред тоа.