По четириесеттата окото не се покрива, се осветлува: три шминкерки за тоа зошто помалку производ дава поотворен поглед

Козметичката индустрија живее од една реченица: после четириесеттата треба повеќе. Повеќе покривање, повеќе производ, повеќе слоеви. Три шминкерки што работат со лица од кино и црвени теписи велат точно спротивното. Кожата се менува, капакот губи цврстина, под окото се појавуваат првите линии, и токму затоа тајната не е во тоа да се стави повеќе, туку да се знае каде да се стави што.

Вики Маркос, која ги шминка Сара Карбонеро, Елса Патаки и Алис Кампело, го вели најкратко: „Најважно за мене е добро да се хидрира зоната и да се работи со помалку производ.“ Изабел Ауернхајмер, главна шминкерка на сериите „Берлин“ и „Оазис“, додава дека подготовката на кожата околу окото со крема или прајмер е основа на сѐ што следува. А Ана Барба, шминкерка и хемиска инженерка, ја дава реченицата што вреди да се запамети: „По четириесеттата, многу подобро функционира осветлен поглед отколку претерано нагласено око.“

За сенки, Маркос препорачува беж, шампањ, нежно розово, топли кафеави и одредени земјени тонови. Ауернхајмер ги вика „органски бои“, корали и праски, кои даваат свежина. Сјајот не е забранет, но се менува: помалку светкави честички, повеќе сатенски финиш, и во мали количини. Барба го нанесува со мека четка, малку и само на точки каде треба светлина. Клучниот збор кај сите три е истиот: разлевање. „Суштината е да се разлеат боите за да не се формираат линии што стврднуваат и додаваат години“, објаснува Ауернхајмер.

Насоката е исто толку важна колку бојата. Ауернхајмер зборува за „насмеано око“: шминката се влече кон слепоочницата за да се исчисти погледот. Маркос советува никогаш да не се влечат сенките надолу, а ако окото е малку спуштено, да се издолжи, наместо да се обидува насила да се крене. Кога капакот губи цврстина, совршена линија ајлајнер не е цел. И трите ја претпочитаат моливот: нанесен до самите трепки и лесно разлеан за длабочина, без да се затемни целото око. Црното останува дозволено, но со мерка. Дава интензитет и дефиниција, но може и да го стврдне погледот, па кафеавото е помека алтернатива. Ауернхајмер темните тонови ги остава само најблиску до трепките, па ги спојува со посветли бои.

„Многу пати добиваме далеку поотворен поглед ако добро ги обработиме трепките отколку ако додадеме уште сенка“, вели Маркос. Виткачот пред маскара, внимателно, со притисок на коренот па кон врвовите. Барба бара трепка издолжена, раздвоена и завиткана нагоре, но без екстремен волумен. Под окото важи „помалку е повеќе“: коректори со кремаста, а не пудреста текстура, бидејќи пудрата во текот на денот се собира во линиите. Трик на Маркос: вишокот се вади со сунѓер или со врвот на прстот, со мали допири. Веѓите што изгубиле густина се обновуваат со тенки потези таму каде недостасува влакно, без затемнување, и со молив дури малку посветол од самата веѓа. Исчешлани нагоре и фиксирани, велат експертките, даваат нешто како „мини лифтинг“.

Кога нема време, рецептот на Маркос е три чекори: добро завиткани трепки, светлина на стратешки места и дефинирана линија во коренот на трепките. Барба сумира: „Едноставно око, добро дефинирано и со светлина“, врз светла кожа. Ниту една од трите не спомна нов производ што мора да се купи. Тоа само по себе кажува доволно за тоа колку од она што ни го продаваат навистина ни треба.