Чарлс Спенсер, братот на принцезата Дијана, во вторник ги објави мемоарите „Swan Song: Diana, My Sister“ во издание на „Пенгвин“. До крајот на истиот ден веќе се извинуваше – а Пирс Морган најавуваше тужба.

Спорот е околу еден пасус. Спенсер во книгата тврди дека Морган и уште еден новинар на „Мирор“ во 1993 година објавиле фотографии од Дијана снимени со скриена камера. Проблемот е што Морган дошол во „Дејли мирор“ дури во октомври 1995 година – две години подоцна. Тоа не е нијанса на толкување. Тоа е датум што секој може да го провери за една минута.

Морган реагираше на X: ќе покрене правна постапка против грофот Спенсер и неговите издавачи „за докажливите лаги што ги напишал за мене“. Бара отстранување на спорните пасуси и отштета, а описот на себе во книгата – Спенсер го опишува како „намуртен“ при телефонски разговор за забуна со покана за погреб – го нарече презрен.

Од страна на Спенсер дојде изјава што вреди да се прочита внимателно: „Како историчар, точноста му е важна на грофот Спенсер. Затоа сака да разјасни дека неговата претпоставка била погрешна.“ Претпоставка. Во книга што се продава како сведоштво на човек што бил најблизок до приказната.

Тука лежи прашањето што издавачката индустрија не сака да го отвори. „Пенгвин“ не е мал издавач без ресурси. Мемоари на брат на принцеза Дијана минуваат низ правна проверка пред печат – тоа е стандардна процедура. Како поминал датум што се проверува со едно пребарување?

Одговорот веројатно е поедноставен отколку што сакаме да признаеме: книгата беше напишана за да продава, а сомневањето во сопствениот текст ја забавува продажбата. Кога авторот е историчар, тоа тежи уште повеќе – титулата служи токму како гаранција дека некој проверил.

Сè ќе заврши со фуснота во второто издание и со неколку недели покриеност во таблоидите, што на книгата ќе ѝ направи повеќе добро отколку штета. А читателот што ја купил во вторник останува со верзија во која еден човек е обвинет за нешто што не можел да го направи.