На 22 септември се навршија точно педесет години од премиерата на „Ангелите на Чарли“. Серијата траеше пет сезони на АБЦ, почнувајќи од есента 1976 година по пилот-епизода во март. Она што остана од неа не е ниту една заплетка – останаа алиштата.

Костимографот беше Нолан Милер, човекот што подоцна го облече „Династија“. Тој направи нешто што тогаш ретко се правеше во телевизиската продукција: ја користеше гардеробата за да ги раздвои трите лика, наместо да ги облече исто како тим. До осум промени на облека по лик, по епизода. Тоа не е телевизија, тоа е модна редакција со сценарио.

Сабрина, ликот на Кејт Џексон, носеше панталони, долчевити и удобни кошули – практично, речиси андрогино. Џексон отворено се спротивставувала на пофеминизираните облекувачки кодови. Џил, ликот на Фара Фосет, беше спортската и сензуалната верзија: патики, калифорниска естетика, коса со волумен во слоеви што стана една од најпрепознатливите слики на деценијата. Кели, ликот на Џеклин Смит, беше најсофистицираниот дел од триото – од фармерки до елегантни фустани и габардински костуми.

Заедничкиот именител беа фармерките со висок струк и широка ногавица, опишани во самата продукција како вистинската ангелска униформа. Плус комбинезони со шљокици, диско-парчиња, фланелени кошули, халтер-деколтеа. Сето тоа се врати во излозите повеќепати оттогаш – последен пат оваа сезона, под името „седумдесетти“.

Тука е нештото што индустријата не го кажува гласно. Ова не беше мода што некој ја дизајнираше како колекција – ова беше костимографија за телевизија, направена под притисок на рокови и буџет. Педесет години подоцна се препродава како референца. Тоа значи дека ефектот го направи камерата, а не пистата.

А што остана освен фармерките? Серија во која три жени решаваат случаи, а нивниот шеф е глас од звучник што никогаш не се појавува. Ако тоа тогаш изгледало прогресивно, вреди да се праша колку прогресивен е аранжманот во кој мажот што ги плаќа не мора ниту лицето да си го покаже.