Најновата форма на американски притисок врз кубанските власти е прекинувањето на снабдувањето со нафта од Венецуела, со која сега тргуваат САД во име на таа земја.

Венецуела инаку беше главен снабдувач на нафта на Куба, заедно со Мексико, кој исто така ги прекина испораките под американски притисок, иако подоцна објави дека ќе испрати одредена количина нафта и храна во форма на хуманитарна помош. Овие две земји обезбедија 78% од нафтата потрошена на Куба минатата година. Со нивното повлекување, таа земја е принудена да живее од резервите на овој важен извор на енергија.

Како изгледа овој живот покажува фактот дека во моментов произведува само околу 40% од потребната електрична енергија. Бензинот таму е едвај достапен и се плаќа во странска валута, редиците се долги, а прекините на електричната енергија траат до 15 часа на ден.

Земјите што можат да ѝ помогнат се под силно влијание на САД, па затоа сите очи сега се насочени кон Русија, која објави дека планира да продолжи да снабдува нафта со Куба.

Но, Русија е всушност еден од проблемите. Американскиот претседател го прави сето ова за да го ограничи влијанието на Русија во регионот и да ги принуди латиноамериканските земји да се демократизираат. Второто долго време беше предмет на потсмев низ целиот свет, но исто така беше искористено и во објаснувањето зошто Николас Мадуро беше соборен.

Што навистина сака Трамп?
По успешната промена на владата во Венецуела, американскиот претседател Доналд Трамп почна да размислува за спроведување слични операции во соседните земји. Тој ја прогласи Куба за „посебна закана за националната безбедност на Соединетите Американски Држави“ и се закани со санкции против секој што ја снабдува со нафта.

Тој постави рок до крајот на годината за промена на режимот на Куба, објави „Волстрит џурнал“ минатиот месец. Овој медиум известува дека американската администрација бара „инсајдери од кубанската влада кои би можеле да помогнат во постигнувањето договор за отстранување на комунистичкиот режим“. Сепак, се чини дека никој не влегува во оваа „натпревар“.

Од друга страна, не е реално дека ќе има промена на режимот „одоздола“, бидејќи нема голема, силна и организирана опозиција. Кубанската опозиција е главно сместена во Мајами.

Значи, единственото решение се чини дека е разузнавачка или воена операција за отстранување на претседателот Мигел Дијаз-Канел. Но, таквата операција веројатно нема да го донесе посакуваниот резултат. Операцијата за обезглавување веројатно би имала еден од двата исхода: или ќе се појави нова фигура што не е избрана од САД, или војската ќе го пополни вакуумот во власта. Првата опција може да значи помирна транзиција за Куба отколку хаосот што може да го предизвика втората, но ниту едната нема да доведе до исходот што го сакаат САД.

Што и да направи, фактот е дека Трамп нема да ја постигне својата декларирана цел, а тоа е да му помогне на кубанскиот народ, кој во моментов е загрозен од хуманитарна криза поради ембаргото за нафта.