Според анализа на Politico, најголемата пречка за договор за крај на конфликтот меѓу САД и Иран можеби не се ниту техничките детали на нуклеарниот режим, ниту трговските санкции – туку егото на Доналд Трамп.

Стилот на преговарање на Трамп се сосредоточува на „глодање на навреди, исмевање на противниците и инсистирање дека победува во сѐ”, се пишува во анализата. Тоа е стил кој работи во домашна политика на САД – но не и во меѓународни преговори со држави како Иран, каде секој компромис мора да биде врамчен на начин кој не ја понижува спротивната страна пред нејзиниот сопствен народ.

Арапски функционер од Заливот, цитиран анонимно, рече: „Трамп очајно сака ова да заврши. Но Иранците засега одбиваат да му дадат тоа што му треба за да зачува лице и да си замине. И изгледа не разбира дека и тие мораат да зачуваат лице.”

Иранските функционери се јасни: нема да прифатат договор кој изгледа како „целосна капитулација пред Вашингтон”. Нивните „црвени линии” вклучуваат право на цивилно збогатување на ураниум – точно она што Трамп го бара трајно да биде ограничено. Тоа е технички спор кој е постојан 20 години. Што е новото е политичката психологија на еден претседател кој мисли во рамки на „победа vs пораз”, не во рамки на „одржлив компромис”.

Трамп има лична историја со Иран која се протега до криза со заложници во 1979 година. Тоа значи дека не е само политика – тоа е лична освета во форма на државна стратегија. Кога едниот преговарач има 45 години на лична фрустрација и силно лично его кое не дозволува „половични победи”, добивањето на разумен компромис станува математички невозможно.

За Балканот ова не е далечно прашање. Војната во Близок Исток директно влијае на цените на горивото, на патниот туризам, на сигурноста на воздушните коридори. Кога Трамп инсистира на „победа со капитулација”, а Иран не сака тоа, продолжените воени дејствија станаат потсочно реалност. Што значи: уште една година со високи цени за гориво, уште една година под притисок на воздушните оператори, уште една година со економија која чека на „геополитичко решение”.

Прашањето кое Politico индиректно го поставува: дали еден претседател може да се предомисли поради потребата за реалистичен договор? Историјата на Трамп вели – не. Но историјата на Иран вели исто – тие нема да капитулираат пред говор. Кога двете страни се на овој модел, преговорите се пропадат пред да започнат.