Edhe një natë në të cilën qielli ukrainas ishte plot me dronë dhe raketa. Sulmi rus goditi disa rajone njëherësh - Dnipropetrovsk, Harkiv, Sumi, Poltava dhe Çernigov - me një kombinim dronësh „Geran" dhe raketash operativo-taktike „Iskander". Një model që përsëritet aq shpesh sa tashmë ka pushuar të jetë lajm, por nuk ka pushuar të jetë vdekje.

Sipas burimeve ukrainase, gjatë natës u lëshuan 229 dronë nga territori rus, ndërsa shifrat zyrtare lënë të kuptohet edhe më shumë. Në Dnipro shpërtheu një zjarr i fuqishëm në depon e një kompanie logjistike - flakë që shiheshin nga disa pjesë të qytetit. Mbi rajonin e Rivnes u ngrit një shtyllë e madhe tymi pas një goditjeje të drejtpërdrejtë.

Logjika e sulmit nuk është e rastësishme. Dronët e mbingarkojnë mbrojtjen kundërajrore, ndërsa raketat ndërkohë godasin objektiva të sakta në thellësi. Dnipro nuk u zgjodh rastësisht - qyteti është një nyje kyçe në rrjetin logjistik ukrainas që lidh frontin lindor dhe atë jugor.

Pas çdo lajmi të tillë qëndron diçka që nga larg duket si statistikë, e nga afër është një depo në flakë, rrymë e ndërprerë dhe njerëz që sërish e kalojnë natën nëpër bodrume. Ballkani e di shumë mirë si duket kur lufta bëhet përditshmëri - kur sirenat pushojnë të frikësojnë sepse janë shndërruar në zhurmë sfondi.

Pyetja që mbetet nuk është ushtarake, por njerëzore: sa gjatë mund të jetojë një shoqëri nën një ritëm të tillë para se bota të pushojë fare ta vërejë? Kur një sulm me 229 dronë bëhet „natë rutinë", kjo thotë më shumë për mpirjen tonë sesa për vetë luftën.