Kur u vra komandanti i Gardës Revolucionare iraniane Mohamed Pakpur, Teherani nuk mbeti pa lider asnjë ditë. Po atë ditë në vendin e tij u vendos gjenerali brigadier Ahmad Vahidi - njeriu të cilit Interpoli i ka njoftim të kuq që nga viti 2007.

Vahidi nuk është i ri. Ai është vetë indi ushtarak iranian. Ka qenë ministër i Punëve të Brendshme. Ka qenë ministër i Mbrojtjes. Ka qenë zëvendëskomandant i IRGC-së. Ai është themelues i Forcës elitare Kuds, të njëjtën që më vonë e drejtoi gjenerali Kasem Sulejmani - i vrarë nga droni amerikan në vitin 2020.

Për Perëndimin, Vahidi është fytyrë nga dosjet. Emri i tij lidhet me sulmin ndaj qendrës hebraike në Buenos Aires në vitin 1994 në të cilin u vranë 85 njerëz. Argjentina kërkoi ekstradimin e tij. Interpoli e miratoi njoftimin. Por Irani e dërgoi në shumë funksione të larta.

Tani - IRGC. Kjo është forca ushtarake që kontrollon Hormuzin, që drejton operacione në Siri, Irak dhe Liban, që ka linjë të drejtpërdrejtë me Udhëheqësin Suprem Khamenei. Analisti Kamran Bokhari për Newsweek tha se Vahidi "është njeriu që tani tërheq të gjitha fijet".

Çfarë do të thotë kjo për bisedimet me Uashingtonin? Asgjë të mirë. Vahidi nuk është diplomat. Është operator ushtarak që mbi dekada ka duruar sanksione dhe vrasje rivale. Nga biografia e tij, mos prit kompromis për programin bërthamor as për rrugët detare.

Në Ballkan këtë e kemi në versionin tonë - njerëz me biografi plot me sanksione dhe njoftime që përfundojnë në funksionet më të larta. Kur Perëndimi pastaj ulet me ta në tryezën e bisedimeve, duhet të pranojë se ka humbur tashmë gjysmën e betejës - sepse po bie në kompromis me një njeri që nuk e pranon botën perëndimore.