Tre alpinistë të rinj u shpëtuan nga Maunt Shasta në Kaliforni, pasi ngjitjen e kishin planifikuar me ndihmën e Gemini, çatbotit të Google-it. Raporti i shërbimit të sherifit të qarkut Siskiju përmban edhe detajin kyç: modeli u rekomandoi të merrnin shumë më pak ushqim dhe ujë sesa i nevojitej grupit.

Kronologjia mjafton vetvetiu. U nisën në orën tre të mëngjesit. Rregulli i malit është i thjeshtë dhe qëndron në çdo tabelë - nëse deri në mesditë nuk jeni në majë, ktheheni. Ata në majë arritën në orën shtatë të mbrëmjes. Pastaj u përpoqën të zbrisnin në errësirë, thirrën shërbimin e sherifit për të pyetur ku të shkonin, natën e kaluan në kanionin Mad Krik dhe u nxorën mëngjesin e ardhshëm nga rojtarët dhe vullnetarët.

A është fajtor çatboti për këtë? Jo tërësisht, dhe ia vlen të thuhet me zë. Askush nuk i detyroi të vazhdonin lart shtatë orë pas afatit. Por një ngjitje tetëorëshe që u kthye në një mundim shumëditor nuk shkoi keq te maja - shkoi keq në momentin kur dikush pyeti sa ujë të merrte dhe mori një përgjigje të vetësigurt nga një makinë që kurrë nuk ka qenë atje.

„Gjithmonë rekomandohet ta thirrni stacionin lokal të rojtarëve në Maunt Shasta para udhëtimit që të keni informacionin më të saktë dhe të mos mbështeteni kurrë vetëm në inteligjencën artificiale gjatë planifikimit të udhëtimit“, njoftoi shërbimi i sherifit. Fjalia tingëllon si mesazh banal sigurie. Në fakt, për herë të parë një shërbim amerikan shpëtimi duhet të shkruajë zyrtarisht se një çatbot nuk është burim informacioni për malësorët.

Problemi nuk është se modeli gaboi. Problemi është si gaboi - pa asnjë shenjë pasigurie. Rojtari te sporteli do të të shikojë, do të pyesë sa ujë mban dhe do të ngrejë vetullën. Modeli ta jep numrin me të njëjtin intonacion të qetë me të cilin të shpjegon një recetë. Këtë verë Ballkani ka mjaft male të vetat, shtigje të pashënjuara dhe mjaft njerëz që pyetjen e parë për një turne e shkruajnë në një aplikacion, jo në numëratorin e shoqatës malore.