Тројца млади планинари биле спасени од Маунт Шаста во Калифорнија, откако успонот го испланирале со помош на Gemini, четботот на Google. Извештајот на шерифската служба на округот Сискију го содржи и клучниот детал: моделот им препорачал да понесат далеку помалку храна и вода отколку што им требало на групата.

Хронологијата е сама по себе доволна. Тргнале во три часот наутро. Правилото на планината е едноставно и стои на секој патоказ – ако до пладне не сте на врвот, се враќате. Тие на врвот стигнале во седум часот навечер. Потоа се обиделе да слегуваат во темница, ја повикале шерифската служба за да прашаат каде да одат, ја поминале ноќта во кањонот Мад Крик и биле извлечени следното утро од ренџери и волонтери.

Дали за ова е виновен четботот? Не целосно, и вреди тоа да се каже гласно. Никој не ги натерал да продолжат нагоре седум часа по крајниот рок. Но осумчасовниот успон што станал повеќедневна мака не тргнал наопаку кај врвот – тргнал наопаку во моментот кога некој прашал колку вода да понесе и добил самоуверен одговор од машина што никогаш не била таму.

„Секогаш е препорачливо да ја повикате локалната ренџерска станица на Маунт Шаста пред патувањето за да ги имате најточните информации и никогаш да не се потпирате исклучиво на вештачка интелигенција при планирање на патувањето“, соопштила шерифската служба. Реченицата звучи како банална безбедносна порака. Всушност, за прв пат некоја американска служба за спасување официјално мора да напише дека четботот не е извор на планинарски информации.

Проблемот не е во тоа што моделот згрешил. Проблемот е во тоа како згрешил – без ниту еден знак на несигурност. Ренџерот на шалтер ќе те погледне, ќе праша колку вода носиш и ќе крене веѓа. Моделот ти го дава бројот со иста мирна интонација со која ти објаснува рецепт. Ова лето Балканот има доволно свои планини, свои неозначени патеки и доволно луѓе што првото прашање за некоја тура го пишуваат во апликација, а не во телефонскиот именик на планинарското друштво.