Dritarja që ju pyet nëse lejoni aplikacionin t'ju gjurmojë së shpejti do të duket ndryshe - por vetëm në një pjesë të Evropës, dhe jo sepse dikush vendosi se kështu është më bukur. Apple pranoi t'i ndryshojë rregullat për atë pëlqim pas një hetimi shumëvjeçar antimonopol të udhëhequr nga rregullatori gjerman i konkurrencës dhe disa organe të tjera evropiane.

Kundërshtimi i rregullatorëve nuk ishte se dritarja ekziston, por kush është përjashtuar prej saj. Sistemi i njohur si App Tracking Transparency, sipas tyre, i jepte përparësi vetë Apple-it: aplikacionet e tij përdorin të dhënat e mbledhura në ekosistemin e tij pa qenë të detyruara të shfaqin një ekran të tillë. Të gjithë të tjerët duhet të pyesin. Rregulli vlen për të gjithë - përveç atij që e shkroi.

Marrëveshja nuk e heq pyetjen, as momentin në të cilin shtrohet. Ajo që ndryshon është forma. Në vend të një dritareje kërcyese, ekrani do të jetë në faqe të plotë. Fjala „gjurmim“ hiqet. Butonat nga „Lejo“ dhe „Kërko të mos gjurmojë“ bëhen „Lejo“ dhe „Refuzo“. Ndryshojnë ngjyrat dhe formatimi, ndërsa zhvilluesit marrin një lidhje përmes së cilës mund të shpjegojnë pse fare e kërkojnë këtë. Kompania do t'u lejojë edhe ta shtrojnë sërish pyetjen te i njëjti përdorues një vit pas vendimit të tij të mëparshëm.

Aplikacionet e kërkojnë këtë sepse reklama e personalizuar sjell më shumë para se ajo e papersonalizuar. Kur u shfaq dritarja, shumica dërrmuese e përdoruesve thjesht refuzonin - çka i goditi drejtpërdrejt firmat të ardhurat e të cilave varen nga reklamat, Metën para të gjithave, ndërsa biznesi reklamues i vetë Apple-it rritej. Ai dallim nuk ishte pasojë e rastësishme. Ai ishte objekti i hetimit.

Apple pretendonte se këto ekrane e mbrojnë privatësinë e konsumatorit. Pretendimi nuk është i rremë - dritarja vërtet u jep njerëzve një zgjedhje që më parë nuk e kishin. Problemi është se kompania njëkohësisht u lejon aplikacioneve të veta të shfaqin reklama të personalizuara mbi bazën e të dhënave të mbledhura në ekosistemin e saj. Privatësia këtu nuk është parim. Ajo është një vijë e tërhequr ashtu që nga njëra anë të mbeten konkurrentët.

Ka edhe një detaj që e shpjegon logjikën e vërtetë të lëshimit. Versioni i ri i ekranit do të jetë i vetmi i disponueshëm në Gjermani, Francë, Itali, Poloni dhe Rumani, ndërsa në vendet e tjera të Unionit zhvilluesit do të mund të zgjedhin. Me fjalë të tjera, ndryshimi arrin atje ku e kërkoi ndonjë rregullator. Të tjerët marrin një opsion, ndërsa një opsion pas së cilit nuk qëndron askush është vetëm propozim.

Kjo është edhe mësimi që vlen më shumë se vetë ekrani. Kjo nuk ndodhi sepse u ankuan përdoruesit, as sepse kompania ndërroi mendje pas shtatë vjetësh. Ndodhi sepse një organ kompetent shpenzoi vite në hetim dhe qëndroi deri në fund. Pyetja që mbetet nuk është nëse tek ne ka një institucion të tillë në letër - por kur së fundi diçka që ai kërkoi përfundoi me një rregull të ndryshuar te një kompani e kësaj madhësie.