Brukseli i porositi sërish Serbisë se nuk mund të rrijë në disa karrige njëkohësisht. Raportuesi i Parlamentit Evropian për Serbinë, Tonino Pikula, deklaroi hapur se vendi nuk mund të bëhet anëtar i BE-së nëse i ruan partneritetet me Rusinë dhe Kinën. Një mesazh që për Beogradin tingëllon si ultimatum - e për pjesën tjetër të Ballkanit si film i njohur.

„Një shtet që përpiqet të rrijë në tri ose katër karrige nuk mund ta mbajë gjatë atë iluzion“, tha Pikula, duke iu referuar të ashtuquajturës politikë shumëvektoriale të Serbisë. Sipas tij, Beogradi „duhet të vendosë vetë“ - me kë shkon dhe ku i takon. Shprehu edhe shqetësim për një partneritet të mundshëm strategjik të Serbisë me SHBA-në, me logjikën se nuk mund t'u bësh qejfin të gjithëve njëkohësisht.

Serbia është kandidate për anëtarësim prej vitesh, por ndryshe nga pjesa më e madhe e BE-së, nuk vendosi sanksione kundër Rusisë. Pikërisht kjo është thelbi i mosmarrëveshjes. Nga njëra anë, kërkesa është legjitime - anëtarësimi në klub do të thotë të luash sipas rregullave të klubit. Nga ana tjetër, pyetja që e shtron Beogradi nuk është pa bazë: pse përcaktimi shkon gjithmonë vetëm në një drejtim, dhe pse kushtet ndryshojnë në ecje?

Këtu vlen të ndahen dy gjëra. Presioni i BE-së është pjesë reale dhe legjitime e procesit negociues - kjo nuk është komplot. Por mënyra si paketohet, si mësim nga mentori te nxënësi, nuk shkakton asnjë reagim të rrafshët askund në Ballkan. Rajoni e njeh tepër mirë atë dinamikë - „afrimi“ që zgjat me dekada, kushtet që shtohen çdo vit, premtimet që vijnë pa datë.

Pyetja që mbetet e hapur nuk është nëse Serbia do të përcaktohet, por sa e sinqertë është ajo që i ofrohet nga ana tjetër. Sepse „presim te dera e BE-së si te sporteli në komunë“ është një fjali që në këtë pjesë të botës nuk i duhet shpjeguar askujt.