Shtatë alpinistë nga Bosnja dhe Hercegovina u nisën drejt Elbrusit. Sipas raportimeve ruse, pesë prej tyre nuk u kthyen. Kjo është një shifër që disa familje në rajon do ta mbajnë shumë më gjatë se sa do të qëndrojë lajmi në faqet e para.

Ekspedita nisi më 25 korrik. Gjatë ngjitjes, në lartësinë prej rreth 5.100 metrash, dy nga grupi u sëmurën. Një anëtar zbriti vetë dhe alarmoi shërbimet e shpëtimit, kurse shpëtuesit më vonë gjetën edhe një të mbijetuar. Të dy u dërguan në spital për kontroll mjekësor.

Komiteti Hetimor i Federatës Ruse për Kabardino-Balkarinë ka hapur hetim. Prej andej fillimisht njoftuan se sipas informacioneve në dispozicion bëhet fjalë për të vdekur dhe se kërkimi për alpinistët e mbetur vazhdon.

Një mal që nuk e fal improvizimin

Elbrusi prej vitesh ka reputacionin e një maje të lartë „të lehtë“ - teknikisht më të thjeshtë se shumë të tjera, çka pikërisht për këtë tërheq njerëz me më pak përvojë se sa kërkon lartësia. Mbi pesë mijë metra ajri nuk pyet sa i përgatitur je. Pyetja që çdo hetim i tillë duhet ta shtrojë është kush e vlerësoi parashikimin e motit, kush vendosi që grupi të vazhdojë drejt majës dhe sa kohë kaloi nga sëmundja e parë deri te alarmi.

Institucionet në Bosnjë dhe Hercegovinë ende nuk janë deklaruar publikisht për rastin. Kjo është pjesa që përsëritet rregullisht në Ballkan: ngjarja ndodh jashtë vendit, familjet presin konfirmim, kurse organet kompetente heshtin derisa informacioni të mbërrijë përmes mediave të huaja. A është kjo mungesë protokolli apo mungesë vullneti?

Ekspeditat e organizuara drejt majave të larta janë një industri serioze me rregullativën, sigurimin dhe përgjegjësinë e vet. Kur del se nga shtatë u kthyen dy, përgjigjja „mali është i rrezikshëm“ nuk mjafton. Dikush e udhëhiqte grupin, dikush e miratoi datën, dikush merrte vendimin në 5.100 metra. Ato emra dhe ato vendime janë ajo që hetimi duhet ta vërtetojë.