Franko Barezi ndërroi jetë në moshën 66-vjeçare, pas një sëmundjeje të gjatë. Milani, klubi në të cilin e luajti gjithë karrierën e vet, konfirmoi atë që futbolli italian e priste me frikë prej muajsh.

Barezi ishte kapiten, mbrojtës dhe ajo çka sot gati nuk ekziston më në futboll - një njeri që njëzet e tre vjet luajti për një klub të vetëm. 719 ndeshje zyrtare. Gjashtë tituj në Serinë A, tre Kupa të kampionëve evropianë, kampionat botëror me Italinë në vitin 1982. Shtatë herë i nominuar për Topin e Artë. Milani e tërhoqi fanellën e tij me numrin gjashtë, që është nderi më i lartë që një klub mund ta japë dhe më i heshturi.

Ajo që e veçon nuk janë shifrat, por mënyra si luante. Barezi ishte qendra e mbrojtjes në kohën kur mbrojtja ishte ende zanat, e jo zë taktik në tabelë. Diego Maradona, që luajti kundër tij në vitet e Napolit, e quajti mbrojtësin më të mirë që kishte takuar. Pas një ndeshjeje kërkoi ta merrte fanellën e tij dhe tha se ai është kujtim që do ta ruajë gjithë jetën. Kur Maradona kërkon fanellën e dikujt, kjo është vlerësim që asnjë çmim nuk e zëvendëson.

Privatisht, Barezi ishte gati i padukshëm. Në vitin 1984, ndërsa ishte në përgatitje me ekipin në Toskanë, në një restorant njohu Maura Larin, atëherë kamariere. Mbetën bashkë. Adoptuan dy djem, Eduardon dhe Xhanandrean - njëri punon në financa, tjetri në art, asnjëri nuk hyri në futboll. Ajo familje kurrë nuk u shit nëpër faqet e para.

Paraqitja e fundit publike ishte në shkurt, në hapjen e Lojërave Olimpike Dimërore në Milano dhe Kortinë, ku e mbante flakadanin olimpik bashkë me Bepe Bergomin. Shumë vetë atëherë vunë re sa i dobët dukej. Askush nuk deshi ta thoshte me zë.

Varrimi është caktuar për 4 gusht në orën njëmbëdhjetë në bazilikën e Shën Ambrozit në Milano, ndërsa mesha do të jetë e hapur për publikun aq sa e lejon hapësira. Ngushëllime arritën nga Real Madridi, Barcelona, Athletik Bilbao, nga Serxhio Ramos, Fabio Kanavaro, Fabio Kapelo.

Nga kjo anë e Adriatikut, Barezi i takon brezit që gjithë rajoni e shikonte përmes televizionit italian në vitet nëntëdhjetë, kur Seria A ishte liga më e ndjekur në Ballkan dhe kur fëmijët grindeshin se kush do të ishte Milani në oborr. Ai ishte numri gjashtë që askush nuk donte ta mbulonte, sepse ishte tepër i vështirë për t'u luajtur kundër. Mbyllet edhe një kapitull nga koha kur futbolli mbahet mend nëpërmjet njerëzve, e jo nëpërmjet shumave të transferimeve.