Франко Барези почина на 66-годишна возраст, по долга болест. Милан, клубот во кој ја одигра целата своја кариера, го потврди тоа што италијанскиот фудбал го чекаше со страв неколку месеци.

Барези беше капитен, бранител и она што денес речиси и да не постои во фудбалот – човек што дваесет и три години играше за еден единствен клуб. 719 официјални натпревари. Шест титули во Серија А, три Купа на европските шампиони, светско првенство со Италија во 1982 година. Седум пати номиниран за Златна топка. Милан го повлече неговиот дрес со бројот шест, што е највисоката почест што еден клуб може да ја даде и најтивката.

Она што го издвојува не се бројките туку тоа како играше. Барези беше центар на одбраната во времето кога одбраната сè уште беше вештина, а не тактичка ставка во табела. Диего Марадона, кој против него играше во годините во Наполи, го нарече најдобриот бранител што го сретнал. По еден натпревар побара да го земе неговиот дрес и рече дека тоа е спомен што ќе го чува цел живот. Кога Марадона бара нечиј дрес, тоа е рецензија што ниту една награда не ја заменува.

Приватно, Барези беше речиси невидлив. Во 1984 година, додека беше на подготовки со екипата во Тоскана, во еден ресторан ја запозна Маура Лари, тогаш келнерка. Останаа заедно. Посвоија двајца синови, Едоардо и Ѓанандреа – едниот работи во финансии, другиот во уметност, ниту еден не влезе во фудбалот. Тоа семејство никогаш не се продаваше на насловни страници.

Последното јавно појавување беше во февруари, на отворањето на Зимските олимписки игри во Милано и Кортина, каде го носеше олимпискиот пламен заедно со Бепе Бергоми. Многумина тогаш забележаа колку изгледа слабо. Никој не сакаше да го каже гласно.

Погребот е закажан за 4 август во единаесет часот во базиликата Свети Амброзиј во Милано, а мисата ќе биде отворена за јавноста колку што дозволува просторот. Соболезнувања пристигнаа од Реал Мадрид, Барселона, Атлетик Билбао, од Серхио Рамос, Фабио Канаваро, Фабио Капело.

Од оваа страна на Јадранот, Барези припаѓа на генерацијата што целиот регион ја гледаше преку италијанската телевизија во деведесеттите, кога Серија А беше најгледаната лига на Балканот и кога децата се караа кој ќе биде Милан во дворот. Тој беше бројот шест што никој не сакаше да го брани, бидејќи беше премногу тежок за играње. Затвора се уште едно поглавје од времето кога фудбалот се памети по луѓе, а не по трансферни суми.