Vikolla Tomoviq jeton në shtëpizën e vet të pushimit pranë Gazivodës që nga viti 2012. Prej sot, eskavatorët janë te dera e tij. „Nuk kam shtëpi tjetër”, thotë burri - dhe kjo është gjithë historia, e mbledhur në katër fjalë.

Historia vjen nga bregu i liqenit të Gazivodës, pranë Zubin Potokut, ku ndërmarrja „Ibar-Lepenac” nisi të shembte një dhjetëshe shtëpiza pushimi në pronësi të serbëve. Tomoviqi mori vendim shembjeje më 3 korrik. Para kësaj, thotë, policia e siguroi gojarisht se prona e tij nuk do të shembej. Gojarisht - domethënë as në letër, as me nënshkrim, as me një garanci që vlen diçka të nesërmen.

„Mora një siguri gojore nga Veton Elshani se nuk do të shembnin”, tregon Tomoviqi. Nuk kishte asnjë dokument të shkruar që i mbron pronën. Pohon se trualli më parë ishte në pronësi të ndërmarrjes shtetërore „Srbija šume” dhe se zotëron dokumente për të drejtën e shfrytëzimit të tokës - dokumente që autoritetet, sipas tij, refuzojnë t'i njohin.

„Nëse jam uzurpator i tre arëve tokë, atëherë le të shembin. Unë sërish do të mbetem këtu. S'kam ku gjetkë. Kjo është gjithçka që kam”, thotë ai. Një njeri që është refugjat, që e ka humbur një herë njërën shtëpi, tani shikon si po i shembet e dyta para syve. Me kë ka folur për këtë? Me përfaqësuesit ndërkombëtarë që kaluan së fundmi - po ata që gjithmonë „kalojnë”, ndërsa vendimet e shembjes prapëseprapë mbërrijnë.

Kjo nuk është histori për gjeopolitikën, për frontet dhe fuqitë e mëdha. Kjo është histori për tre arë tokë dhe një çati. Por pikërisht histori të tilla vizatojnë raportin e vërtetë të institucioneve ndaj njerëzve poshtë tyre - pavarësisht nëse institucioni quhet Prishtinë, Beograd apo Shkup. Kur siguria është gojore, ndërsa vendimi i shembjes është në letër, kushdo në Ballkan e di se cila nga të dyja peshon më shumë.