Ministrja bullgare Çamova përdori frazën „veriomaqedonas” në një deklaratë, dhe Shkupi reagoi menjëherë. Ljubço Georgievski, lideri i VMRO-NP-së dhe ish-kryeministër, e komentoi temën në mënyrën e tij - me një pikë që shumëkush nuk e priste.

Sipas Georgievskit, termat „Maqedon” dhe „maqedonase” gjithmonë kanë qenë vazhdimisht të pranishëm në literaturën historike bullgare. Kjo nuk është tezë politike - është fakt empirik për këdo që ka punuar me historiografinë bullgare të shekullit XIX dhe fillimit të XX. Edhe në momentet kur institucionet bullgare zyrtarisht refuzuan aspiratat maqedonase, në literaturë terminologjia ekzistonte si realitet, jo si trillim.

Përdorimin e „veriomaqedonas” Georgievski e cilëson si „gabim logjik” që shpesh bëjnë diplomatët e huaj, dhe jo si provokim të vetëdijshëm. Megjithatë, thekson se fraza të tilla bartin peshë sepse vijnë pas dy mandateve të vetos bullgare ndaj integrimit të Maqedonisë në BE. Zhurma në rrjetet sociale që u ngrit kundër formulimit është vazhdimi i pritshëm i dhimbjes së vjetër - mediat bullgare dhe një pjesë e klasës politike ende po luftojnë me pozicionet e humbura të „çështjes maqedonase”.

Një pikë interesante te Georgievski: ai thotë se Bullgaria ka bërë një gabim strategjik duke lejuar që të dyja shtetet publikisht të paraqiten si kundërshtarë ndërkombëtarë. E parë përmes prizmit të diplomacisë ndërkombëtare, me Maqedoninë si vend të vogël dhe tërheqës për BE-në, dhe Bullgarinë si lojtare ambicioze në rajon - qëndrimi i papërkulshëm bullgar nuk u solli pika të mira ndërkombëtare. U krijoi imazhin e fqinjit të madh që përdor epërsinë e tij.

Për lexuesin ballkanik, këto diskutime janë jashtëzakonisht të njohura. Ajo që është e re - është toni. Georgievski nuk flet për „agresion bullgar”, por për „gabim bullgar”. Kjo është qasje analitike dhe jo reaktive, dhe te ne politikanët rrallë e bëjnë. Pasi mësohen me mbrojtjen, është e vështirë të kalojnë në një diskutim që kërkon pranimin e kompleksitetit.

Sa do të fitohet nga këto zhvendosje retorike - është pyetje tjetër. Integrimi në BE ende varet nga ndryshimet kushtetuese, pakicat, frustrimet kufitare. Diskutimet historike-letrare janë të rëndësishme për identitetin, por progresi i vërtetë ndodh në dokumente ligjore, jo në tweet-e.