Iraniane (23) e dënuar me vdekje për një postim në rrjetet sociale: gjyqtari e pyeti pse nuk i fyeu SHBA-të dhe Izraelin

Naxhme Amini është 23 vjeçe, studente dhe qëndron në burgun Vakilabad në Mashhad. Gjyqësori iranian e dënoi me vdekje për një postim në rrjetet sociale, të cilin autoritetet e shpallën fyerje ndaj profetit Muhamed. Aktgjykimi nuk është i formës së prerë dhe mund të ankimohet në Gjykatën Supreme.

Kjo nuk është e gjitha. Në procedurë të veçantë, Amini mori edhe 12 vjet, gjashtë muaj dhe një ditë burg për veprim kundër sigurisë kombëtare dhe propagandë kundër regjimit. Madje edhe dita është llogaritur - gjyqësori iranian është i saktë kur e mat lirinë e tjetrit.

U arrestua gjatë protestave në janar. Muajin e kaluar nga burgu dërgoi një mesazh zanor për bashkësinë ndërkombëtare: „Nuk dua të bëhem heroinë. Dua vetëm një gjë: bëhuni zëri im.“ Thirrja iu drejtua Kombeve të Bashkuara, avokatëve dhe organizatave për të drejtat e njeriut - ta hetojnë rastin e saj.

Mbrojtja që gjykata e hodhi poshtë

Sipas shtypit iranian, Amini para gjykatës tha se postimin e shkroi pasi me shokë kishte marrë kërpudha halucinogjene. Avokati i saj pohonte se bëhet fjalë për një lapsus. Gjyqtari e hodhi poshtë mbrojtjen me një pyetje që thotë më shumë për gjykatën sesa për të akuzuarën: pse, në atë gjendje, nuk fyeu njerëz të tjerë apo kundërshtarë të regjimit, si SHBA-të dhe Izraelin.

Në përkthim: gjykata nuk pyet nëse e akuzuara ishte e vetëdijshme për atë që shkruante, por kë fyeu. Ligji iranian vërtet parasheh dënim me vdekje për fyerjen e profetit, por aktgjykime të tilla janë të rralla. Ekzekutimet e fundit të njohura për blasfemi janë nga viti 2023, kur u ekzekutuan dy burra të dënuar për aktivitete në rrjetet sociale.

Konteksti e bën aktgjykimin edhe më të errët. Organizata Iran Human Rights raporton se vetëm këtë vit në Iran janë ekzekutuar më shumë se 600 njerëz, ndërsa mbrojtësit e të drejtave të njeriut paralajmërojnë për zbatim gjithnjë e më të shpeshtë të dënimit me vdekje. Dënimi me vdekje i një studenteje të arrestuar në protestë shihet si përpjekje e regjimit për t'i frikësuar dhe për t'i mbytur zërat e demonstruesve.

Kur pushteti vetë vendos çfarë është fyerje, çdo postim është dëshmi e mundshme - dhe ky nuk është problem vetëm i Teheranit. Tani pyetja është nëse „bëhuni zëri im“ do të arrijë te dikush që mund të bëjë diçka, para se Gjykata Supreme të thotë fjalën e fundit.