Mes fshatit Lojan dhe Tabanocit, atje ku hekurudha pret rrugën rajonale, nuk ka barrierë. Treni kalon disa herë në ditë dhe bie bilbil për të parandaluar një aksident. Kjo është e gjithë mbrojtja - një bilbil dhe shpresa se shoferi do ta dëgjojë me kohë.

Dy sinjalet e vendosura pranë shinave janë aq të vjetruara sa shoferët mezi mund t'i vërejnë. Ndërsa një kthesë e gjerë në afrim e bën trenin të padukshëm derisa të jetë afër.

Çfarë thonë banorët

Banorët e Lojanit pohojnë se me vite në këtë pikë kritike ka pasur disa aksidente dhe vazhdimisht kërkojnë sinjalistikë bashkëkohore me barrierë të përshtatshme, aq më tepër që kalimi ndodhet vetëm disa metra nga stacioni hekurudhor i Tabanocit.

„Na pengon neve si banorë, por edhe të tjerëve, jo vetëm neve, por sidomos banorëve të Lojanit, sepse të gjithë kalojnë këtej. Nuk ka barrierë! Shenjat ndonjëherë mezi shihen!”, thotë njëri prej tyre.

Një tjetër përshkruan mënyrën më të zakonshme si zhduket infrastruktura: „Ajo që vendosin nuk zgjat as një javë e pastaj nuk është më aty.”

Disa nga banorët thonë se vetë kujdesen për rrugën dhe sinjalistikën përreth: „Nuk kishte shenja, e kishte edhe shumë gropa poshtë, prandaj ne, banorët, i mbushnim vetë. E gërmuan asfaltin për një kabllo te hekurudha dhe nuk e riparuan, prandaj ne vetë vumë çimento. Ata nuk bënë asgjë, por ne, banorët, me nismën tonë, si edhe shumë gjëra të tjera - vetë e pastrojmë rrugën.”

Fshati numëron rreth 2.000 banorë.

Përgjigjja që e shpjegon gjithë gjendjen

Nga Ndërmarrja Publike „Hekurudhat - Infrastrukturë” thonë se deri në hartimin e projektit për rikonstruksion të plotë të atij drejtimi hekurudhor nuk parashihet vendosja e barrierës në këtë kalim.

Arsyetimi është vendi kyç: sipas tyre, inxhinierët hekurudhorë nuk e kanë kategorizuar kalimin si pikë kritike infrastrukturore, duke pasur parasysh se atje nuk ka frekuencë të madhe automjetesh e këmbësorësh. Nga ndërmarrja apelojnë të respektohet sinjalistika ekzistuese, të cilën e konsiderojnë të mjaftueshme për kalim të sigurt. Në një periudhë më afatgjatë, thonë, është e mundur të ndërhyhet me vendosje barrierash.

Pra, kriteri është frekuenca. Jo dukshmëria, jo kthesa, jo afërsia me stacionin - por sa automjete kalojnë.

Sipas asaj logjike, një kalim nëpër të cilin kalojnë më pak njerëz është automatikisht më i sigurt. Kjo qëndron vetëm nëse aksidenti matet me numrin e të ekspozuarve, e jo me pasojën për atë që do të jetë mbi shina atë ditë.

„Periudhë më afatgjatë” dhe „është e mundur” në të njëjtën përgjigje do të thonë se barrierë nuk ka në plan. Banorët që vetë vunë çimento në gropa ndoshta e dinë këtë më mirë se kushdo.