Në Uashington kanë Shtëpinë e Bardhë, në Buenos Aires - Rozë. Në Brieva, një fshat i vogël në provincën spanjolle të Segovias, kanë Shtëpinë Blu. Jo çfarëdo bluje, por bluja e fortë „Klein“ në fasadë dhe në derën e shtëpisë ku modelja dhe aktorja italiane Lucía Bosé i kaloi 23 vitet e fundit të jetës.

Yll që u bë fqinje

Nëna e këngëtarit Miguel Bosé dhe e Lucía-s dhe Paola Dominguín-it e bëri këtë fshat me rreth njëqind banorë shtëpinë e saj deri në vdekjen në vitin 2020. Këtu nuk ishte yll filmi, por fqinje - e dashur, e afërt, e përfshirë në jetën lokale. Sipas atyre që e njihnin, kishte grupin e saj të shoqeve me të cilat shpesh mblidhej për të pikturuar, një nga pasionet e saj më të mëdha. Lidhja me fshatin ishte aq e fortë sa sot qendra lokale sociokulturore mban emrin e saj.

Nga strehë në shtëpi fshati me qira

Shtëpia është ndërtuar në stilin e këtij rajoni rural të Segovias, me mure prej guri të dukshëm, si shumica e shtëpive në fshat. Daton nga rreth viti 1900, qëndroi bosh disa vjet dhe në fund të vitit 2022 mori pronarë të rinj. Pas një rinovimi që ruajti shumicën e elementeve origjinale, u hap si shtëpi fshati me qira me kapacitet deri në 28 mysafirë.

Në hyrje, oborri menjëherë ju pret me një tryezë të madhe ngrënieje në ajër të hapur dhe skarë. Vazo, disa në shporta të varura, saksi në dysheme dhe bimë kacavjerrëse që ngjiten në murin e pasmë e bëjnë këndin një strehë të vogël të gjelbër. Shtëpia ka edhe një tarracë të vogël.

Murali që nuk guxonte të prekej

Kati përdhes organizohet rreth një salloni të gjerë me oxhak, ku dominon një mural i madh i artistit italian Emilio Farina, mik personal i aktores. Pronarët e rinj vendosën ta ruajnë të paprekur, të vetëdijshëm se është një nga pjesët më të vlefshme të shtëpisë. Lucía e donte ta ndizte zjarrin sapo vinin muajt e ftohtë, dhe oxhaku i muruar edhe sot i fton mysafirët në të njëjtën ndjenjë ngrohtësie druri. Salloni nuk është ndërtuar rreth televizorit: për filma ka një sallon të dytë, më intim, pikërisht mbi të.

Kuzhina rreth së cilës sillet gjithçka

Pranë sallonit është kuzhina me ishull, e hapur drejt dhomës së ngrënies. Pronarët i mbajtën mobiliet që ishin pjesë e përditshmërisë, si bufeja e madhe origjinale, dhe disa piktura e objekte që Lucía i kishte zgjedhur vetë. Pranë dritares ka një kënd për mëngjes, ndërsa shkelja e syrit ndaj ish-pronares është frigoriferi në blu Klein. Shtuan edhe diçka për argëtim - një tryezë futbolli. Tavanet prej druri bashkohen me muret prej guri, ndërsa baza e ishullit, e veshur me tulla të dukshme, i jep prekjen e punës së dorës.

Dhoma e gjumit me baldakin

Dhoma kryesore e gjumit është në katin përdhes, e gjerë dhe me banjë të vetën, dhe në të është shtrati me baldakin që mbeti nga koha kur shtëpia ishte shtëpi private. Një divan shtesë që hapet e përshtat dhomën për grupe. Në katet e sipërme janë dhomat e tjera të gjumit, me shtretër marinari dhe shtretër që tërhiqen - këtu shihen më qartë nevojat e qiradhënies turistike.

Shtesa më moderne është një pishinë e ngrohur me ujë të kripur, të cilën Lucía nuk e shijoi kurrë, sepse u ndërtua vite pas vdekjes së saj. Pronarët u përpoqën që e reja të mos bërtasë pranë së vjetrës.

„As mos e mendo! Unë nuk lëviz nga këtu!“

Lucía Bosé u shpërngul nga lagjja luksoze Somosaguas pranë Madridit në rrëzë të malit Guadarrama. Shtëpia e saj u bë edhe vend takimi për një pjesë të shoqërisë spanjolle - ndër mysafirët e rregullt ishin María Zurita de Borbón, kushërira e mbretit Felipe VI, dhe shkrimtari Boris Izaguirre. Arsyet i tregonte vetë: qetësi, pak njerëz, mjedis i shëndetshëm. As djali nuk arrinte ta lëvizte: „Djali vazhdimisht më bind të jetoj sërish me të. As mos e mendo! Unë nuk lëviz nga këtu!“

Pronarët pranojnë se emri i Lucía Bosé-s vitin e parë ishte karremi kryesor për mysafirët. Sot, thonë ata, mysafirët vijnë edhe për shkak të vlerësimeve të mira dhe rekomandimeve gojë më gojë. Sa shtëpi prej guri në fshatrat tona me njëqind banorë presin që dikush t'i shpëtojë para se t'i rrëzojë koha - e pa ndonjë yll që ka jetuar në to?