Ka banesa të reja që në letër janë perfekte: dritë e mirë, orientim i duhur, rregullim që funksionon. E megjithatë, kur hyn, nuk ndihen si shtëpi. Pikërisht i tillë ishte ky penthaus prej 200 metrash katrorë në Madrid Río, në qendër të kryeqytetit spanjoll, para se dizajnerja e enterierit Lucía Rivelles ta merrte projektin. Pa rrënuar asnjë mur dhe pa e prekur rregullimin origjinal, vetëm me materiale, mobilie, ndriçim dhe copa të punuara me porosi, i dha identitetin që i mungonte.

Kërkesa e familjes me fëmijë ishte e qartë: shtëpi e ngrohtë dhe praktike, me ruajtje të zgjidhur mirë, larg trendeve kalimtare, dhe një tarracë prej 50 metrash katrorë që më në fund do të pushonte së qeni hapësirë e zbrazët dhe do të bëhej vazhdim i dhomës së ndenjes. Vendimin e morën kritikët më të rreptë në shtëpi, fëmijët, të cilët sapo e panë banesën e përfunduar thanë se është „shtëpia më e bukur në botë“. „Mungonte ai ngrohtësi dhe personalitet që do ta bënin të ndihej si shtëpi për jetë familjare“, shpjegon Rivelles.

Hyrja dhe hapësira e ditës

Qysh në hyrje, përmes një dere të llakuar në të zezë me kornizë në të njëjtin ton, duken dy idetë që përsëriten nëpër gjithë banesën: kontrasti dhe ngrohtësia. Një pasqyrë nga Sklum me kornizë të zezë varet mbi një konsol pezull në të njëjtën ngjyrë, pranë saj një shportë e thurur me batanije fsheh gjërat që nuk duhet të duken, ndërsa nga ana tjetër një stol i ulët druri shërben për zbathje. Dollapi i integruar i llakuar në të bardhë e zgjidh ruajtjen pa marrë asnjë centimetër nga kalimi, dhe paralajmëron motivin kryesor të projektit: çdo dhomë duhet të ketë sistemin e vet të rregullit, sado e vogël të jetë hapësira.

Paradhomën nga pjesa e ditës e ndan një derë xhami me fusha të zeza hekuri, e cila vizualisht i ndan hapësirat pa e vjedhur dritën. Pas saj, kuzhina, dhoma e ngrënies dhe dhoma e ndenjes ndajnë një hapësirë të hapur. Dy llamba prej fijesh natyrore, me madhësi të ndryshme dhe në lartësi të ndryshme, e shënojnë zonën e ndenjes dhe zonën e ngrënies, ndërsa një raft druri me linja gjeometrike nga Kave Home e ndan dhomën e ndenjes pa asnjë mur. Plani ishte i hapur që nga fillimi, por i mungonte një lexim i qartë se çfarë ndodh ku. Tani këtë e bëjnë mobiliet dhe drita, jo punimet ndërtimore.

Kuzhinë me ishull, zemra e shtëpisë

Nëse një pamje e përmbledh projektin, kjo është ishulli i kuzhinës: pllakë pune e bardhë mbi strukturë të zezë mat, nën tri llamba të varura në formë hinke nga Kave Home, që sjellin kontrast në ngjyrë terrakote. Katër karrige të larta lëkure janë ftesë për të ngrënë, punuar ose biseduar pa shkuar te tryeza. Pas ishullit, një front dollapësh i fsheh pajisjet dhe e ruan pastërtinë vizuale të kësaj kuzhine të zezë.

Dhoma e ndenjes e lë paletën më të errët të kuzhinës dhe shkon në tone neutrale: kolltuk i gjerë bezhë, tryezë kafeje prej druri dhe një element i ulët i bardhë në të cilin janë integruar televizori dhe një oxhak i dizajnuar posaçërisht për këtë banesë. Mbi të, rafte druri pezull i tregojnë objektet që i japin personalitet dhomës, pa e mbingarkuar, ndërsa qilimi nga Benuta e zbut gjithë zonën.

Dhoma gjumi që rriten bashkë me fëmijët

Dhoma kryesore e gjumit zgjidhet me një lëvizje të thjeshtë: një panel qendror prej listelash të holla druri natyral, i rrethuar nga dy pjesë muri në ngjyrë blu rrasë, shërben edhe si krye shtrati edhe si pika kryesore e dhomës. Dy komodina pezull në të zezë kanë llamba leximi të integruara. Përballë shtratit, një komo druri në të njëjtin ton me kryet e shtratit e zgjidh ruajtjen pa dollap të mbyllur, ndërsa mbi të një pasqyrë e madhe e rrumbullakët me kornizë prej copash druri të radhitura e shumëfishon dritën nga dritarja. Ruajtja këtu nuk fshihet, trajtohet si zbukurim.

Dhoma e parë e fëmijëve e kombinon gjumin dhe lojën nën tapet me pika dhe një sokël në blu të errët në pjesën e poshtme të murit. Një shtrat me pjesë që tërhiqet ofron vend shtesë për gjumë pa zënë hapësirë, ndërsa një tryezë e vogël me dy karrige e organizon këndin e lojës. Dhoma e dytë e fëmijëve, e veshur me tapet me kafshë në tone të buta, është organizuar rreth një shtrati marinari prej druri masiv me shkallë të integruar. Dy tryeza pune identike që palosen mbyllen plotësisht pas murit kur nuk përdoren, ndërsa një karrige që paloset prej kadifeje në ngjyrë mustarde nga Sklum sjell ngjyrë. Rivelles pranon se pikërisht në krijimin e dhomave të fëmijëve kënaqej më së shumti, me sfidën shtesë për t'i bindur „gjyqtarët e vegjël“.

Zyrë, banjë dhe lavanderi që nuk duket

Zyra e vogël shtëpiake zgjidh dy nevoja në një dhomë: gjatë ditës dy vende pune përballë njëri-tjetrit, secili me monitorin e vet, ndërsa sipas nevojës një kolltuk-shtrat që paloset e shndërron në dhomë për mysafirë për pak minuta. Banja kryesore shkon me pllaka gri me efekt betoni në mure dhe dysheme, element lavamani i varur në ngjyrë gati të zezë me lavaman të dyfishtë për dy persona njëkohësisht, dush në nivel me dyshemenë dhe pasqyrë të madhe gati pa kornizë që e dyfishon sipërfaqen.

Tarracë prej 50 metrash katrorë e ndarë në zona

Tarraca ishte një nga sfidat më të mëdha: një hapësirë kaq e madhe lehtë duket e zbrazët ose, përkundrazi, e mbingarkuar. Zgjidhja ishte ta ndajë në ambiente, zonë ngrënieje, zonë lounge dhe hapësirë ruajtjeje e integruar, „kështu që secila ka funksion të qartë, ndërsa të gjitha jetojnë natyrshëm bashkë“, shpjegon dizajnerja. Zona e ngrënies nën një pergolë me trarë të bardhë ka tryezë nga El Corte Inglés dhe karrige prej litari të thurur në terrakotë dhe bezhë, pranë një kolltuku modular nga Kave Home dhe një lëkundëseje të dyfishtë. Vazot me bimë japin privatësi nga ndërtesat fqinje.

Në njërin skaj, një kolltuk i thurur i varur nga El Corte Inglés me jastëkë të bardhë ofron një kënd të dytë, më intim për pushim, të ndarë nga zona e ndenjes me një pemë ulliri dhe disa vazo. Sipas dizajneres, kjo është „një nga hapësirat ku pronarët kënaqen më së shumti“. Ndërsa në skajin tjetër është zgjidhja më pak tërheqëse, por më e dobishme në gjithë banesën: lavanderi me hapësirë për tharje, e fshehur në një dollap në ngjyrë grafiti, me makinë larëse, makinë tharëse, lavaman të vogël dhe vend për varjen e rrobave.

„Qëllimi im gjithmonë është që hapësirat ta përmirësojnë jetën e atyre që jetojnë në to, të funksionojnë çdo ditë dhe ta pasqyrojnë personalitetin e familjes“, thotë Rivelles. Sa pronarë banesash të reja te ne e dinë se një banese nuk i duhet çekiç për t'u bërë shtëpi, por një plan i mirë se ku do të qëndrojë çdo send?