Margareta e Dytë sundoi Danimarkën pesëdhjetë e dy vjet. Abdikoi më 14 janar 2024, ia dorëzoi kurorën djalit të saj Frederikut dhe u tërhoq në atë që oborri e quan „paqe e merituar“. Ajo paqe, duke gjykuar nga gjashtëmbëdhjetë muajt e fundit, duket si një varg dhomash spitalore.

Të dielën, në moshën 86-vjeçare, u pranua sërish urgjentisht në Rigshospitalet në Kopenhagë. Njoftimi zyrtar i oborrit është formuluar me atë qetësi me të cilën zyrat mbretërore prej kohësh kanë mësuar ta mbështjellin një lajm shqetësues: „Lartësia e Saj mbretëresha Margareta këtë javë u pranua në Rigshospitalet pasi u ndje keq.“ Pastaj vjen pjesa që në fakt thotë diçka - është zbuluar një tromb i ri në zonën e kofshës, plus dehidratim i lehtë.

Fjala „i ri“ është këtu fjala më e rëndësishme në gjithë njoftimin. I ri do të thotë se ka pasur edhe i vjetër. Në maj të këtij viti mbretëresha kaloi angina pektoris dhe angioplastikë. Në qershor u kthye në detyrat publike, por me distancë. Në shtator 2024 ra në kështjellën Fredensborg. Në vitin 2023 kishte një operacion të ndërlikuar të shpinës. Kjo nuk është një varg rastesh të fatkeqe - është një trup që me vite jep sinjale, ndërsa oborri i publikon çdo herë pasi kanë ndodhur.

Oborri, sigurisht, shton se „mbretëresha Margareta është me humor të mirë dhe po shërohet mirë duke pasur parasysh rrethanat“. Duke pasur parasysh rrethanat. Tri fjalë që nuk garantojnë asgjë dhe që kushdo që ka pritur ndonjëherë para një dhome spitalore i njeh menjëherë.

Pasoja praktike është konkrete: Margareta nuk do të udhëtojë për në Oslo më 9 shtator, në funeralin e mbretit norvegjez Harald i Pesti. Kjo nuk është hollësi protokollare. Monarkitë skandinave funksionojnë si një familje e zgjeruar që shfaqet te njëra-tjetra në dasma, pagëzime dhe funerale - kjo është pothuajse gjithë funksioni i tyre politik sot. Mungesa e më jetëgjatës prej tyre, në funeralin e një njeriu me të cilin ndau gjysmë shekulli jetë publike, është një pamje në vetvete.

Do të qëndrojë në spital gjithë javën, nën vëzhgim dhe terapi. Oborri thotë se nuk ka arsye për shqetësim. Oborret këtë e thonë gjithmonë, dhe zakonisht kanë të drejtë - derisa nuk kanë.