Më 23 maj 2026, në kishën Santo Tomás de Canterbury në fshatin Vegas de Matute në Segovia, Maria Milans del Bosch u martua me Juan Bosco Olallquiaga me një fustan martese që na kujton se minimalizmi nuk është mungesë - është strategji.

Stilisti Navascués (nga shtëpia e njohur spanjolle e Cristina Martinez-Pardo Cobian) bëri një fustan prej krepi mëndafshi të bardhë me mëngë të gjata gjysmë-transparente të shtrënguara në mansheta me kopsa të mbuluara. Korseja dhe funda e zgjeruar u ndanë nga një element historik - dantellë antike në ijë që e thyen vijën e drejtë dhe shton një teksturë taktile.

Nusja nuk mbante as vello as bisht. Në vend të tyre - një pelerinë e gjatë elegante me karficë dekorative të dukshme nga përpara. Këpucët ishin Flordeasoka, modeli „Greta Bro" në veluar me ngjyrë qelibari (320 euro), me një takë komode katrore prej 6 centimetrash dhe me përpunim të qëndisur „të frymëzuar nga modelet në oborrin spanjoll në fund të shekullit të 15-të".

Për grimin - tone të ngrohta, një sy lehtësisht i tymosur me flokë valëzues të lëshuar, vathë të vegjël prej ari të bardhë. Çdo gjë në mes ishte zgjedhur me logjikë. Nusja nuk po mbante rroba „të çuditshme" që t'i jepte përgjigje fotografia në Instagram - ajo po mbante rroba që janë komode gjashtë orë në këmbë, në një kishë oborri me një vapë maji të padurueshme. Kjo është një dasmë me qëllim, dhe qëllimi gjithmonë i mbijeton trendeve.