Зад секоја економска статистика за раст и инвестиции стои едно прашање што ниедна влада не сака да го изговори гласно: кој ќе работи и кој ќе живее тука за 20 години? Премиерот Христијан Мицкоски сега го кажа отворено – за 15 до 25 години на Македонија може да ѝ недостигаат 250.000 жители.

Демографијата стана едно од најсериозните економски прашања на земјата, признава премиерот. Зад бројката од четвртина милион луѓе стои познат тројец причини: опаѓачки наталитет, иселување на младите и сè поголем недостиг на работна сила што веќе ги погодува компаниите низ целата земја. Не е тоа проблем на иднината – тоа е проблем што веќе тропа на врата.

Бројката е застрашувачка кога ќе се преведе во реалност: 250.000 луѓе е речиси половина од населението на Скопје. Празни села, затворени училишта, фабрики што бараат работници кои ги нема, пензиски систем што се потпира на сè помалку плеќи. Балканот ова го живее со децении – младите заминуваат таму каде што ги ценат, а дома остануваат само статистиките и ветувањата.

Лесно е да се признае проблемот; потешко е да се направи нешто за него. Прашањето што Мицкоски не го одговори е она најважното: што конкретно прави државата за младите да останат? Затоа што додека одговорот на тоа прашање е „анализираме”, авионите и автобусите кон Германија продолжуваат да заминуваат полни. Демографијата не чека анализи – таа се мери во луѓе што веќе си заминале.