Tridhjetë e tre përqind. Kaq amerikanë aktualisht i besojnë presidentit të tyre - rezultati më i ulët që Donald Trump ka arritur qëkur hyri për herë të parë në Shtëpinë e Bardhë. Gjashtëdhjetë e katër përqind thonë se nuk e miratojnë atë që bën. Vetëm para disa javësh shifra ishte 35, që do të thotë se rënia nuk është e vjetër, por e freskët dhe në vazhdim.

Arsyeja nuk fshihet në ndonjë analizë abstrakte politike. Lufta me Iranin, e zhvilluar bashkë me Izraelin, pengoi rreth një të pestën e tregtisë botërore me naftë. Atë që vjen pas një fjalie të tillë çdo njeri në Ballkan e di përmendsh: çmimi në pompë rritet, ndërsa faturat në shtëpi nuk e presin diplomacinë.

Luftë që nuk do të mbarojë shpejt - dhe këtë e thonë të dyja palët

Pjesa më interesante e anketës nuk është reitingu, por një pyetje së cilës Amerika befas iu përgjigj njëzëri. Rreth 80 përqind e të anketuarve mendojnë se përfshirja amerikane në Iran „do të zgjasë gjatë”. Mes demokratëve këtë mendim e ndajnë 87 përqind. Mes republikanëve - 71 përqind. Vetëm 16 përqind besojnë se puna do të mbyllet për disa javë.

Kur edhe elektorati yt të thotë se nuk sheh dalje, kjo nuk është më ndarje partiake. Kjo është pranim. Anketa përfshiu 1.166 amerikanë të rritur, me marzh gabimi prej tre pikësh përqindjeje - mjaft i ngushtë sa rezultati të mos mund të shkarkohet si rastësi statistikore.

Irani ndërkohë në masë të madhe e bllokoi tregtinë detare përmes Ngushticës së Hormuzit. Luftimet e drejtpërdrejta u qetësuan, presioni mbi ekonominë jo. Kjo është ajo fazë e konfliktit që rrallë hyn në tituj, ndërsa zgjat më së shumti - kur askush nuk qëllon, ndërsa të gjithë paguajnë.

Premtimet dhe llogaria

Trump erdhi në pushtet me dy premtime kryesore: do ta ndalë inflacionin dhe nuk do ta tërheqë Amerikën në luftëra të gjata. Tetëmbëdhjetë muaj më vonë të dyja qëndrojnë të hapura mbi tryezë para votuesve, ndërsa zgjedhjet për Kongresin po afrohen. Republikanët në Dhomën e Përfaqësuesve e lexojnë po atë numër - 33 - dhe e dinë saktësisht se çfarë do të thotë për ta në nëntor.

A mund vërtet pakënaqësia qytetare ta ndryshojë kursin e një politike të jashtme? Në Ballkan kemi parë qeveri që i mbijetuan edhe shifrave më të këqija, vetëm sepse opozita ishte më e dobët se reitingu i tyre. Pyetja nuk është sa njerëz janë të zemëruar - pyetja është kush e ka alternativën.