„Gati një orë e prita autobusin me numër 5. Në stacion ishim disa veta. Kur pamë se nuk vinte, u shpërndamë”, tregon një shkupjane. Kjo nuk është përjashtim që hyri në gazetë sepse është i rrallë. Kjo është pothuajse përkufizimi i transportit publik në Shkup në këtë moment.

Qytetarët reagojnë në rrjetet sociale se NP-ja nuk e respekton orarin e vendosur dhe se autobusë nuk ka as pas një ore, kështu që detyrohen të heqin dorë nga pritja dhe të shkojnë si të mundin. Formulimi që qarkullon më shumë është se Shkupi është metropol në letër, kurse sallë pritjeje në realitet.

Kur pritja është më e gjatë se udhëtimi

Ankesa më e fortë nuk është për vonesën në vetvete. Është për qëndrimin: si është e mundur që në kryeqytet qytetarët të kalojnë më shumë kohë duke pritur autobusin sesa duke udhëtuar me të?

Një qytetar e thotë drejtpërdrejt: „Të presësh transportin publik nga 50 a 60 minuta nuk është vetëm defekt teknik në sistem - kjo është mosrespektim i drejtpërdrejtë i kohës, mundit dhe dinjitetit të çdo banori të këtij qyteti.”

Ai shton edhe anën ekonomike, që zakonisht mungon në debat. Transporti publik nuk është luks, por shërbim publik bazë. Për punëtorin, çdo vonesë do të thotë stres, kohë e humbur dhe rrezik në vendin e punës. Jo të gjithë kanë mundësi të ngasin veturë, as buxheti i një punëtori mesatar nuk përballon taksi çdo ditë.

Kurse për më të moshuarit, thotë ai, qëndrimi me orë në diell ose në shi është torturë fizike: „Një qytet matet nga mënyra si kujdeset për më të cenueshmit e tij.”

Përgjigjja që nuk premton asgjë

Nga NP-ja thonë se çdo reagim të qytetarëve e marrin seriozisht dhe se punojnë vazhdimisht për përmirësimin e rregullsisë së linjave.

Kjo është një fjali që mund të publikohet edhe sot edhe pas gjashtë muajsh dhe askush nuk do të vërejë ndryshim. Në të nuk ka numër - as sa automjete janë në qarkullim, as sa janë në defekt, as çfarë intervali garantohet në cilën linjë.

Ndërkohë, në debat hyjnë edhe propozime për zgjerimin e linjës 35 deri në Radishan, që banorët e Butelit të mund të lidhen me Aerodromin. Një trase e re në një rrjet tashmë të paparashikueshëm është zgjidhje që tingëllon mirë në letër.

Por problemi që përshkruajnë shkupjanët nuk është mungesa e linjave. Problemi është se autobusi në linjën ekzistuese nuk vjen. Orari është premtim i publikuar vetëm nga një ndërmarrje - kurse i vetmi që e kontrollon çdo ditë është udhëtari në stacion.