„5 numaralı otobüsü neredeyse bir saat bekledim. Durakta birkaç kişiydik. Gelmediğini görünce dağıldık”, diye anlatıyor bir Üsküplü. Bu, nadir olduğu için gazeteye giren bir istisna değil. Bu, şu anda Üsküp'te toplu taşımanın neredeyse tanımı.

Vatandaşlar sosyal medyada, ulaşım işletmesi JSP'nin belirlenen tarifeye uymadığını ve bir saat boyunca otobüs gelmediğini, bu yüzden beklemekten vazgeçip kendi çarelerine baktıklarını dile getiriyor. En çok dolaşan ifade şu: Üsküp kâğıt üzerinde metropol, gerçekte ise bekleme salonu.

Bekleme yolculuktan uzun olduğunda

En güçlü şikâyet gecikmenin kendisi değil. Tutum hakkında: Başkentte vatandaşların otobüse binmekten çok otobüs beklemekle vakit geçirmesi nasıl mümkün olabiliyor?

Bir vatandaş bunu doğrudan söylüyor: „Toplu taşımayı 50 ya da 60 dakika beklemek sistemdeki teknik bir arıza değil sadece - bu, bu şehrin her sakininin zamanına, emeğine ve onuruna doğrudan saygısızlıktır.”

Tartışmada genelde eksik kalan ekonomik boyutu da ekliyor. Toplu taşıma lüks değil, temel bir kamu hizmetidir. Bir çalışan için her gecikme stres, kaybedilen zaman ve iş yerinde risk demektir. Herkesin araba kullanma imkânı yok, ortalama bir çalışanın bütçesi de her gün taksiyi kaldırmıyor.

En yaşlılar içinse, diyor, güneşin ya da yağmurun altında saatlerce ayakta durmak fiziksel bir eziyet: „Bir şehir, en kırılgan insanlarına nasıl baktığıyla ölçülür.”

Hiçbir şey vaat etmeyen yanıt

JSP'den yapılan açıklamada, vatandaşların her tepkisini ciddiye aldıkları ve hatların düzenliliğini iyileştirmek için sürekli çalıştıkları belirtiliyor.

Bu, bugün de altı ay sonra da yayımlanabilecek ve kimsenin farkı anlamayacağı bir cümle. İçinde hiç rakam yok - ne kaç aracın seferde olduğu, ne kaçının arızalı olduğu, ne de hangi hatta hangi aralığın garanti edildiği.

Bu arada tartışmaya, Butel sakinlerinin Aerodrom'a bağlanabilmesi için 35 numaralı hattın Radişan'a uzatılması önerileri de giriyor. Zaten öngörülemez olan bir ağa yeni bir güzergâh, kâğıt üzerinde kulağa hoş gelen bir çözüm.

Ama Üsküplülerin anlattığı sorun hat eksikliği değil. Sorun, mevcut hattaki otobüsün gelmemesi. Tarife, tek bir işletmenin yayımladığı bir vaat - ve onu her gün denetleyen tek kişi duraktaki yolcu.