Presidentja Gordana Siljanovska-Davkova merr pjesë në samitin dyditor të NATO-s në Ankara, ku e drejton delegacionin maqedonas në takimin e Këshillit të Atlantikut të Veriut në kompleksin presidencial "Beshtepe". Maqedonia ulet në tryezë me fuqitë më të mëdha ushtarake të botës - por çfarë sjell konkretisht në shtëpi prej atyre tryezave, është pyetje që rrallë merr përgjigje të qartë.

Fotografia zyrtare është e njohur: presidenti maqedonas mes liderëve të aleancës, flamuri në vendin e vet, fotografi për publikun vendas. Anëtarësimi në NATO është një nga fitimet e rralla të politikës së jashtme rreth së cilës ekziston konsensus i gjerë në vend, dhe prania në një samit të tillë është vërtetim se Maqedonia është pjesë e bllokut perëndimor të sigurisë.

Por prapa pjesës ceremoniale, ia vlen të pyetet çfarë do të thotë një anëtarësim i tillë në praktikë për qytetarin e zakonshëm. Garancitë e sigurisë janë reale - për një vend të vogël në Ballkan me histori të trazuar, të ulesh nën të njëjtën çadër me më të fortët nuk është gjë e vogël. Pyetja është nëse ajo mbrojtje vjen me detyrime që i paguajmë, dhe nëse në këmbim marrim një zë që vërtet dëgjohet, apo vetëm një karrige në fund të tryezës.

Samitet vijnë e shkojnë, fotografitë botohen, kurse vlera e vërtetë e një anëtarësimi matet në momentet kur vërtet nevojitet. Deri atëherë, Maqedonia do të vazhdojë të ulet në këto tryeza - që në vetvete është arritje që gjeneratat e kanë dëshiruar. Vetëm të mos harrojmë se vendi në tryezë nuk është qëllim në vetvete, por vegël për diçka më të madhe.