Venezuela po përballet me pasojat e tërmetit më të fortë që ka goditur këtë vend për më shumë se një shekull. Dy tronditje të forta të mërkurën në mbrëmje lanë pas mijëra të vdekur, të plagosur dhe të zhdukur - dhe ora për shpëtimin e atyre të bllokuar nën rrënoja troket pamëshirshëm.

Shifrat janë të frikshme. Tërmeti i parë kishte fuqi prej 7,2 ballësh, e i dyti madje 7,5 - më i forti në Venezuelë që nga viti 1900. Epiqendra ishte afër qytetit Moron, rreth 168 kilometra në perëndim të Karakasit, në një thellësi të vogël që e bëri dëmin shkatërrues. Deri tani janë konfirmuar të paktën 235 të vdekur dhe mbi 4.300 të plagosur, por më e rënda është një shifër tjetër: mbi 50.000 njerëz figurojnë si të zhdukur.

Shpëtimtarët vrapojnë kundër asaj që ekspertët e quajnë „dritarja e artë" - 48 deri 72 orët e para pas tërmetit, periudha në të cilën është më e mundshme që njerëzit nën beton të gjenden ende të gjallë. Por kushtet janë të dëshpëruara: ekipet nuk kanë pajisje të mjaftueshme, e në disa vende shpëtimtarët gërmojnë me dritën e telefonave celularë. Aeroporti kryesor ndërkombëtar është mbyllur për shkak të dëmtimeve, çka e vështirëson edhe mbërritjen e ndihmës.

Bota reagon - ekipe dhe ndihmë mbërrijnë nga SHBA-të, Zvicra, Meksika, Katari dhe vende të tjera; Zvicra dërgoi 80 specialistë me qen gjurmues dhe 18 tonë pajisje, e SHBA-të premtuan mbështetje të konsiderueshme financiare dhe logjistike. Një mobilizim i tillë është inkurajues, por edhe një kujtesë se sa varemi nga të tjerët kur natyra godet më fort nga sa mund të përballojë çdo sistem.

Për lexuesin në Ballkan, kjo tragjedi nuk është aq e largët sa duket në hartë. Edhe ne jetojmë në tokë sizmikisht të trazuar; edhe qytetet tona kanë ndërtesa që kurrë nuk janë testuar nga një tronditje vërtet e fortë. Venezuela sot është një pyetje mizore drejtuar çdo vendi: kur të vijë tërmeti ynë, a do të jemi gati - apo edhe ne do të gërmojmë me dritën e telefonit?