Venezuela, bu ülkeyi bir asrı aşkın süredir vuran en güçlü depremin sonuçlarıyla boğuşuyor. Çarşamba akşamı meydana gelen iki güçlü sarsıntı, ardında binlerce ölü, yaralı ve kayıp bıraktı - ve enkaz altında mahsur kalanların kurtarılması için işleyen saat acımasızca tıklıyor.

Rakamlar korkunç. İlk deprem 7,2 büyüklüğündeydi, ikincisi ise tam 7,5 - 1900'den bu yana Venezuela'daki en güçlü deprem. Merkez üssü, Karakas'ın yaklaşık 168 kilometre batısındaki Morón kenti yakınında, hasarı yıkıcı kılan sığ bir derinlikteydi. Şimdilik en az 235 ölü ve 4.300'den fazla yaralı doğrulandı, ama en ağır rakam bir başkası: 50.000'den fazla kişi kayıp olarak kayıtlı.

Kurtarma ekipleri, uzmanların „altın pencere" dediği şeye karşı yarışıyor - depremden sonraki ilk 48 ila 72 saat, betonun altındaki insanların hâlâ canlı bulunma olasılığının en yüksek olduğu dönem. Ama koşullar umutsuz: ekiplerin yeterli ekipmanı yok, ve bazı yerlerde kurtarmacılar cep telefonu ışığında kazıyor. Ana uluslararası havaalanı hasar nedeniyle kapalı, bu da yardımın ulaşmasını yavaşlatıyor.

Dünya tepki veriyor - ABD, İsviçre, Meksika, Katar ve diğer ülkelerden ekipler ve yardım geliyor; İsviçre arama köpekleriyle 80 uzman ve 18 ton ekipman gönderdi, ABD ise önemli mali ve lojistik destek sözü verdi. Böyle bir seferberlik cesaret verici, ama aynı zamanda doğa herhangi bir sistemin dayanabileceğinden daha sert vurduğunda başkalarına ne kadar bağımlı olduğumuzun da bir hatırlatması.

Balkanlardaki bir okur için bu trajedi, haritada göründüğü kadar uzak değil. Biz de sismik açıdan huzursuz bir zeminde yaşıyoruz; bizim şehirlerimizde de gerçekten güçlü bir sarsıntıyla hiç test edilmemiş binalar var. Venezuela bugün her ülkeye yöneltilmiş acımasız bir soru: bizim depremimiz geldiğinde, hazır olacak mıyız - yoksa biz de telefon ışığında mı kazacağız?