Thea Energy, një startap i dalë nga laboratori kërkimor i Universitetit Prinston, mblodhi 100 milionë dollarë në një rundë Serie B të udhëhequr nga U.S. Innovative Technology Fund. Rundi u tejmbushur me kërkesa, dhe investimi total privat në kompani tani arrin 130 milionë dollarë - mjaftueshëm për ta vendosur në rreshtin e parë të startapëve për energjinë e fuzionit.

Ndryshe nga reaktorët klasikë tokamak, Thea po ndërton një stelarator - një ndërtim me fusha magnetike të lakuara në vend të atyre tokamak-simetrike. Risi e tyre: në vend të një sistemi të vetëm magnetik të madh e kompleks, përdorin më shumë se 300 magnete më të vegjël modularë, plus disa më të mëdhenj të jashtëm. Krahasimi që ata vetë e bëjnë: magnetët e vegjël janë si "piksele në një monitor kompjuteri" - secili veçmas i rregullueshëm përmes softuerit, dhe së bashku krijojnë një profil magnetik të saktë.

Logjika është inxhinjerike: magnetët e mëdhenj dhe kompleksë janë të vështirë për prodhim dhe optimizim. 300 magnete të vegjël sillen si pjesë montimi - të lira, të zëvendësueshme dhe të përmirësueshme me kohë. Kështu, fuzioni zhvendoset nga detyrë fizikane në detyrë inxhinjerike, që është pikërisht lloji i ndryshimit që i duhet një industrie që prej dekadash premton energji elektrike "për 30 vjet".

Afati kohor: deri në 2030 reaktor demonstrues Eos, dhe deri në 2034 reaktor komercial Helios. A do të mbahen afatet - kjo është pyetje tjetër. Të gjithë startapët e fuzionit kanë të njëjtin model shtyrjeje. Por me 130 milionë në bankë dhe me inxhinjerinë e Prinstonit, Thea të paktën ka mundësinë të provojë pretendimin.