Snapchat njoftoi se nuk do t'i shpërblejë më videot plotësisht të gjeneruara nga makina në pjesën e vet Spotlight. Sistemet e rekomandimit ndryshojnë ashtu që vetëm përmbajtja e krijuar nga njerëz të vërtetë mund të hyjë në rekomandime - që në gjuhën e platformave do të thotë një gjë: pa rekomandim nuk ka shikueshmëri, ndërsa pa shikueshmëri nuk ka para.

Kompania nuk e ndalon inteligjencën artificiale. Krijuesit ende guxojnë t'i përdorin veglat e saj për ta përpunuar ose montuar një xhirim. Vija është tërhequr diku tjetër - klipi që nga fillimi deri në fund e ka shpikur një makinë nuk është më produkt që platforma dëshiron ta shtyjë lart. Në tekstin e vet Snapchat shkroi se dëshiron që Spotlight „të mbetet vend ku njerëzit zbulojnë kreativitet autentik nga njerëz të vërtetë“, sepse, siç thuhet, ka vlerë të qëndrueshme në shpërblimin e historisë personale dhe të momenteve që dikush vetë vendosi t'i ndajë.

Vëreni çfarë mungon në atë fjali - fjala „ndalim“. Ky nuk është vendim moderues, por algoritmik. Përmbajtja mbetet e lejuar, thjesht pushon së sjelluri fitim. Kjo është mënyra më efikase që një platformë ta ndryshojë ofertën pa bërë debat për lirinë e shprehjes me askënd.

Snapchat nuk është i pari. LinkedIn kohët e fundit lëshoi një buton me të cilin përdoruesi raporton një postim si mbeturinë makinerie, Substack futi një vegël për njohjen e buletineve të shkruara nga një model, ndërsa YouTube i preciziroi rregullat e monetizimit ashtu që „përmbajtja joautentike“ - gjenerike, e përsëritshme ose e prodhuar sipas shabllonit - të mos sjellë të ardhura, duke përfshirë edhe klipet ku personazhe të shpikur flasin për shëndetin dhe paratë. Meta, ndërkaq, muajin e kaluar e tërhoqi plotësisht një funksion në Instagram që lejonte përpunimin e fotografive të të tjerëve nga profile publike, pasi përdoruesit u revoltuan.

Domethënë, industria që me vite na bindte se përmbajtja e automatizuar është e ardhmja tani po ndërton me durim filtra kundër saj. Ky nuk është ndryshim bindjeje - është pranim se oferta e ka tejkaluar kërkesën. Kur secili mund të prodhojë një mijë klipe në ditë, e vetmja gjë që mbetet e rrallë është dëshmia se pas xhirimit qëndronte një njeri.

Për krijuesit që punojnë nga ky rajon ndryshimi është më konkret sesa duket. Tregjet e vogla jetojnë nga formati i shkurtër dhe rekomandimet algoritmike - kjo është e vetmja mënyrë që një xhirim nga Shkupi ose Manastiri të arrijë te një publik që përndryshe nuk ka si ta gjejë. Nëse kriteri bëhet „a e bëri këtë një njeri“, kjo është lajm i mirë për këdo që vërtet ka mbajtur kamerë. Mbetet vetëm një pyetje: kush e merr vendimin, dhe mbi cilën dëshmi?