Trump mbrëmë i urdhëroi Pentagonit ta zvogëlojë në mënyrë drastike vëllimin e stërvitjeve të përbashkëta ushtarake me Korenë e Jugut. Arsyeja, në versionin e tij, nuk është buxheti dhe nuk është strategjia. Arsyeja është se stërvitjet dërgonin një „sinjal të papërshtatshëm dhe armiqësor” drejt një vendi që, siç shkroi ai, „qëkur Donald J. Trump është president, nuk përbën kërcënim dhe sillet me respekt”.

Vendi për të cilin flet është Koreja e Veriut. E njëjta që doli nga Traktati për mospërhapjen e armëve bërthamore në vitin 2003 dhe që prej atëherë teston rregullisht raketa e pajisje bërthamore përkundër sanksioneve të OKB-së. Sipas presidentit të kundërshtarit të saj kryesor ushtarak, ajo tani është një fqinj i edukuar mirë.

Aleati e merr vesh përmes Truth Social

Lajmi nuk erdhi me notë diplomatike, as përmes Departamentit të Shtetit. Erdhi si postim në rrjetin privat të Trumpit, pasi ishte rënë tashmë dakord që SHBA-ja të marrë pjesë. Ai madje pranon se është vonë që stërvitjet të anulohen plotësisht, por shton se „nuk është i kënaqur” që Amerika fare pranoi. Stërvitjet e përbashkëta Ulchi Freedom Shield janë caktuar nga 17 deri më 27 gusht - pra nisin pikërisht ditën kur ai e shkroi këtë.

Përfytyroni si duket kjo nga Seuli. Mbrojtja juaj është ndërtuar prej dekadash rreth një supozimi: prania amerikane është konstante. E pastaj konstantja rishqyrtohet në një postim në rrjete sociale, një ditë para nisjes së manovrave.

Çmimi i një „jo, faleminderit”

Në të njëjtin postim Trump shtoi diçka që ai vetë e quajti „disi të palidhur”. Së fundmi e kishte pyetur presidentin jugkorean nëse do t'u bashkohen në çbërthamëzimin e Iranit. Përgjigjja ishte: „Jo, faleminderit.”

Të dyja qëndrojnë njëra pranë tjetrës në të njëjtin tekst, ndërsa ai këmbëngul se s'kanë lidhje. Refuzim për të hyrë në luftën e dikujt tjetër, pastaj zvogëlim i mbrojtjes së përbashkët - dhe lexuesi duhet të besojë se kjo është rastësi. Kush vërtet e lexon si rastësi?

Ajo që Ballkani e njeh menjëherë

Kjo është histori se sa vlen një garanci sigurie kur humori i garantuesit ndryshon. Gadishulli korean teknikisht është në luftë që nga viti 1953 - armëpushim, jo marrëveshje paqeje. Mbi atë punë të papërfunduar Seuli rri shtatë dekada, i mbështetur te prania amerikane.

Trump e ka ecur një herë këtë rrugë. Në samitet e Singaporit 2018 dhe Hanoit 2019 u takua personalisht me Kim Jong Unin, i quajti stërvitjet tepër të shtrenjta e „provokuese” dhe i zvogëloi. Bisedimet për çbërthamëzim dështuan në Hanoi, Peniani vazhdoi të zhvillojë raketa balistike me rreze të gjatë, ndërsa Trump ruajti qëndrimin se marrëdhënia personale me Kimin është themeli i stabilitetit në rajon.

Një rajon që e ka lexuar këtë mësim e di sa kushton një aritmetikë e tillë. Garancia vlen sa kohë është e lirë dhe sa kohë dikujt i pëlqen si tingëllon. Koreja e Jugut sot e mëson këtë publikisht - dhe nga një aleat, jo nga një kundërshtar.