Afati për Ukrainën ka datë: Putini u pajtua parimisht, ndërsa nëntorin e zgjodhi kalendari zgjedhor amerikan

Afati tani ka datë. Nëntori - ky është muaji deri në të cilin Uashingtoni dëshiron që lufta në Ukrainë të përfundojë, ndërsa dy të dërguarit specialë të Donald Trumpit, Stiv Uitkof dhe Xhared Kushner, e çuan atë propozim fillimisht në Moskë, pastaj në Kiev. Sipas burimeve, Vladimir Putin u pajtua parimisht me kornizën kohore.

Parimisht. Kjo është fjala te e cila duhet të ndalemi, sepse në fjalorin diplomatik ajo do të thotë gjithçka dhe asgjë. Uitkofi dhe Kushneri kaluan më shumë se tri orë në Kremlin, ndërsa pas takimit edhe pala amerikane edhe ajo ruse e lavdëruan atmosferën - që është tregues klasik se për thelbin nuk është dakorduar pothuajse asgjë. Volodimir Zelenski nga ana e vet deklaroi se Ukraina është e gatshme për negociata, por njëkohësisht përgatit ofensivë ushtarake. Kushdo që e lexon këtë, nuk lexon një njeri që beson se lufta përfundon deri në nëntor.

Plani që tashmë një herë u refuzua

Sipas burimeve, propozimi ngjan shumë me planin e paqes nga fundi i vitit të kaluar - përfshirë edhe tërheqjen e trupave ukrainase nga Donbasi. Ky është kërkesë që Kievi e ka hedhur poshtë një herë. Ndryshimi nuk është te përmbajtja, por te ai që tani ushtron presion dhe sa kohë i ka mbetur.

Nëntori nuk u zgjodh rastësisht. Në nëntor Amerika ka zgjedhje kongresore, ndërsa analistët thonë hapur se Trumpi dëshiron së paku paqe të përkohshme para tyre. Jo të qëndrueshme - të përkohshme. Dallimin mes atyre dy fjalëve e paguan dikush tjetër.

Ministri rus i punëve të jashtme Sergej Lavrov vlerësoi se qasja amerikane „meriton mbështetje“. Kur Moska lavdëron një plan amerikan, ia vlen të lexohet dy herë çfarë saktësisht po lavdërohet.

Ku është Evropa në gjithë këtë

Zelenski njoftoi takim me Trumpin më 20 shtator dhe biseda për format trepalësh - Ukraina, SHBA-ja, Rusia. Në atë listë ka një zbrazëti të dukshme. Mbështetja evropiane konsiderohet kyçe që çdo marrëveshje të mbijetojë, por Evropa për momentin nuk është te tavolina ku shkruhet teksti, por te ajo ku më vonë do t'ia japin për nënshkrim.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh. Të mëdhenjtë merren vesh, të vegjlit marrin vesh, ndërsa plani i paqes pastaj quhet sipas qytetit në të cilin është nënshkruar. Pyetja nuk është a do të ketë marrëveshje - pyetja është kalendari i kujt e dikton.