Ajo që nisi si kalim rutinë i kufirit përfundoi si dramë absurde. Tre funksionarë të partisë Vredi, mes tyre deputeti Bekim Çoku dhe zëvendëssekretari i përgjithshëm i Qeverisë, u mbajtën më shumë se një orë në pikën kufitare Qafasan më 9 korrik, e pastaj u kthyen mbrapsht - autoritetet shqiptare u ndaluan hyrjen në vend.

Arsyeja? Zyrtarisht - asnjë. Pikërisht kjo është pjesa më e pazakontë. Asnjë shpjegim pse funksionarë shtetërorë të një vendi nuk lejohen të hyjnë te fqinji me të cilin ndajnë kaq shumë lidhje. Çoku vetë paraqiti një arsye të mundshme: mbështetjen e tij publike për protestat e fundit në Shqipëri kundër kryeministrit Edi Rama. „Nëse arsyeja është se i mbështeta publikisht protestat e fundit në Shqipëri, kjo do të ishte thellësisht shqetësuese", deklaroi ai.

Dhe këtu tregimi pushon së qeni thjesht një anekdotë kufitare. Nëse dikush dënohet sepse shprehu një mendim ose mbështeti një protestë paqësore në një vend fqinj, atëherë pyetja nuk është vetëm për një pikë kalimi në Qafasan - por për sa vlen liria e fjalës sapo e kalon kufirin. Vredi me të drejtë kërkon përgjigje, sepse heshtja e autoriteteve në raste të tilla kurrë nuk është neutrale.

Për qytetarët e këtyre trojeve, ku kufijtë prej dekadash ndajnë familje, miq dhe bashkësi, një incident i tillë dhemb më shumë sesa duket. Standardet demokratike nuk maten vetëm në zgjedhje, por edhe në një pikë kalimi kufitare - në atë nëse shteti të lejon të mendosh ndryshe pa të dënuar për këtë. Pyetja që mbetet është nëse kjo është një tekë e izoluar apo fillimi i diçkaje më të gjerë.