Disa dasma kujtohen për shkëlqimin, të tjera për detajet që tregojnë një histori më të vjetër se vetë çifti i porsamartuar. Dasma e Kleo fon Adelshajm, aktore dhe baroneshë, me princin Franc Albreht cu Otingen-Shpilberg, i përket grupit të dytë. E mbajtur në Bavari, ajo mblodhi një pjesë të fisnikërisë gjermane dhe evropiane, ndërsa në qendër të vëmendjes ishte një diademë më e vjetër se një shekull.

Pikërisht kjo diademë e familjes Otingen është zemra e historisë. E stolisur me një varg rozetash të mëdha gjeometrike prej diamantesh dhe e datuar në fund të shekullit të 19-të e fillim të shekullit të 20-të, ajo tradicionalisht kalon nga princeshë në princeshë në këtë familje. Të vësh mbi kokë një bizhuteri që e mbanin brezat para teje nuk është vendim mode - është një akt përkatësie, një mënyrë që nusja të bëhet një hallkë në një zinxhir që zgjat me shekuj.

As fustani nuk mbeti pas. Dizajnerja italiane Luiza Bekaria punoi një fustan romantik nga organza e qëndisur, dhe Kleo e zbuloi brendin gjatë një vizite në Milano me shoqen e saj Beatriçe Boromeo - e cila më vonë ishte edhe mysafire në dasmë. Për festën e mbrëmjes ajo kishte një fustan të dytë, të qëndisur me dorë, ndërsa këpucët Xhimi Çu mbanin iniciialet e gdhendura të çiftit nga brenda. Një detaj i vogël që askush nuk e sheh, por që çifti e di.

Dasma të tilla lehtë mund të hidhen poshtë si lodër e të pasurve, dhe pjesërisht janë pikërisht kjo. Por prapa madhështisë ka diçka që edhe ne në trojet tona e kuptojmë mirë - pesha e traditës, rëndësia e bizhuterisë familjare që trashëgohet, ndjesia se dasma nuk është vetëm argëtim për një ditë, por një lidhje mes së shkuarës dhe së ardhmes. Dallimi i vetëm është se te disa diadema është prej diamantesh, ndërsa te të tjerët unaza e martesës e gjyshes është gjithë pasuria - por kuptimi është i njëjtë.