Она што почна како рутинско поминување на граница заврши како апсурдна драма. Тројца функционери од партијата Вреди, меѓу нив пратеникот Беким Ќоку и заменик-генералниот секретар на Владата, беа задржани повеќе од еден час на граничниот премин Ќафасан на 9 јули, а потоа вратени назад – албанските власти им забраниле влез во земјата.

Причината? Официјална – никаква. Токму тоа е најнеобичниот дел. Ниту едно објаснување зошто државни функционери на една држава не смеат да влезат кај соседот со кого делат толку врски. Ќоку самиот изнесе можна причина: неговата јавна поддршка за неодамнешните протести во Албанија против премиерот Еди Рама. „Ако причината е што јавно ги поддржав последните протести во Албанија, тоа би било длабоко загрижувачко”, изјави тој.

И тука приказната престанува да биде само гранична анегдота. Ако некој е казнет затоа што изразил мислење или поддржал мирен протест во соседна земја, тогаш прашањето не е само за еден премин на Ќафасан – туку за тоа колку слободата на говор важи штом ќе ја преминеш границата. Вреди со право бара одговор, зашто молкот на властите во вакви случаи никогаш не е неутрален.

За граѓаните на овие простори, каде границите со децении делат семејства, пријатели и заедници, ваквиот инцидент боли повеќе отколку што изгледа. Демократските стандарди не се мерат само на избори, туку и на граничен премин – во тоа дали државата ти дозволува да мислиш поинаку без да те казни за тоа. Прашањето што останува е дали ова е изолиран каприц или почеток на нешто поширок.