Këshilli i Komunës së Çairit mori vendim që dy rrugë në komunë të marrin emra sipas luftëtarëve të UÇK-së - „Komandant Teli" dhe sipas Zekirija Hasanit. Vendimi u miratua njëzëri, por me një detaj kyç dhe të diskutueshëm: pa shumicën Badinter, pra pa pëlqimin e nevojshëm të përfaqësuesve të bashkësisë maqedonase në këshill.

Pikërisht ky „pa Badinter" është zemra e problemit. Shumica Badinter ekziston për të penguar një bashkësi që t'i imponojë njëanshëm një tjetre vendime të natyrës delikate etnike - është njëri prej themeleve të Marrëveshjes së Ohrit. Kur ky mbrojtje anashkalohet, nuk bëhet fjalë vetëm për dy tabela me emra, por për shkeljen e vetë mekanizmit që duhej t'i mbante nën kontroll marrëdhëniet ndëretnike.

Zgjedhja e momentit vështirë se është e rastësishme. Emërtimi i rrugëve sipas luftëtarëve të UÇK-së, në një kohë kur gjithsesi vlojnë tensionet, hap sërish plagët e vitit 2001. Çdo vendim i tillë mbart një mesazh, dhe një mesazh i dërguar përmes anashkalimit të rregullave të dakorduara rrallë qetëson - më shpesh provokon.

Priten reagime nga liderët politikë dhe partitë, ndërsa pyetja që rri pezull në ajër është e njohur dhe shqetësuese: nëse njëra palë mund t'i anashkalojë rregullat sot për emra në rrugë, çfarë e pengon cilëndo palë nesër të bëjë të njëjtën gjë për diçka shumë më serioze? Institucionet që lejojnë të thyhen rregullat „vetëm këtë herë" zakonisht zbulojnë se ai „këtë herë" shpejt bëhet çdo herë.