Presidenti serb Aleksandar Vuçiq dha një intervistë për një portal konservator amerikan, ku deklaroi se Donald Trampi është politikani amerikan më popullor në Serbi në dekadat e fundit. Sipas Vuçiqit, plot 75 për qind e serbëve me qëndrim të qartë e mbështetnin Trampin - „çka nuk ishte rasti as në vetë Shtetet e Bashkuara", siç tha ai.

Se Vuçiqi di ta lexojë publikun, nuk është lajm. Intervista arriti edhe te vetë Trampi, i cili e ndau në rrjetin e tij para miliona ndjekësve. Për një lider ballkanik, të vihet re nga presidenti amerikan është kapital politik që vlen më shumë se çdo fitore zgjedhore vendore.

Vuçiqi i përmendi edhe arsyet e asaj popullaritet të supozuar: dëshirën për marrëdhënie të ndryshme me SHBA-në pas erës së Klintonit dhe bombardimit të NATO-s, vlerësimin e „vlerave të krishtera", dhe përpjekjet e Trampit për paqe mes Rusisë dhe Ukrainës. Ai madje e ftoi Trampin në Beograd, duke pretenduar se „së paku 100.000 njerëz do të vinin ta përshëndesnin" - pasi presidenti i fundit amerikan në vizitë ishte Riçard Nikson.

Këtu ia vlen të ndalemi. Shifra si „75 për qind" dhe „100.000 njerëz" u shqiptuan nga një politikan në një intervistë të destinuar pikërisht për publikun amerikan - nuk u matën, por u proklamuan. Kur një lider njëkohësisht u thotë evropianëve se „nuk e kuptojnë" Trampin, dhe Uashingtonit i dërgon komplimente, kjo nuk është analizë, por pozicionim.

Për një lexues të Ballkanit pamja është e njohur: i njëjti fytyrë, dy publikë, dy mesazhe. Pyetja nuk është nëse Vuçiqi vërtet luan shah mirë (në intervistë e mundi gazetarin), por sa me mjeshtëri luan në disa tavolina njëherësh - dhe kush paguan në fund për partinë që zhvillohet mbi kokat tona.