Sırbistan Cumhurbaşkanı Aleksandar Vuçiç, bir podcast konukluğunda Batılı ofislerde kimsenin duymak istemediği soruyu sordu: neden Ukrayna için bir kural, Sırbistan için ise bambaşka bir kural geçerli.

„BM Şartı'nın ve bir BM kararının güvencesi altında olan Sırbistan topraklarının yüzde 14'ünü neden aldınız? Bu, BM Güvenlik Konseyi'nin onayı olmadan, 19 NATO ülkesinin Sırbistan'a saldırısının ardından oldu”, dedi Vuçiç.

İfade keskin, ama argüman yeni değil - Belgrad'ın 1999'dan bu yana yinelediği argümanın aynısı. Yeni olan bağlam: bu argüman bugün, Rusya Ukrayna'nın bütünlüğünü ihlal ettikten sonra toprak bütünlüğünün bir anda Batı diplomasisinin en yüksek değeri haline geldiği bir dünyada dile getiriliyor.

Vuçiç buna Pandora'nın kutusunu açmak dedi. Aynı zamanda Sırbistan'ın Ukrayna'nın toprak bütünlüğünü desteklediğini söyledi, ama bunun yanında uzlaşma yoluyla barışın da sağlanması gerektiğini söyleme hakkı olduğunu ekledi. İki sandalyede oturmak isteyen bir tutum - ve şu anda bunu açıkça başarıyor.

Kâğıt üzerinde kalan Brüksel anlaşması

Vuçiç burada en güçlü kozunu çıkardı: AB'nin bizzat güvence verdiği 2013 Brüksel anlaşması; kilit hükmü olan Sırp Belediyeleri Birliği'nin kurulması hiç uygulanmadı. Bir taraf yıllarca anlaşılanı yerine getirmezken garantör susuyorsa, o güvence ne değer taşır?

AB entegrasyonu konusunda Vuçiç çekingen kaldı. Üyelik stratejik hedef olarak duruyor, dedi; ama AB'nin kendi içinde de hoşuna gitmeyen şeyler gördüğü notunu düştü. Bu, Balkanların ezbere bildiği bir sözlük - resmen evet, esasen bekliyoruz.

Bizde aynı şekilde davranılır mıydı? Makedonya aynı hikâyenin kendi versiyonunu yaşadı - anayasa değişikliği, isim değişikliği, henüz gelmesi gereken bir şey için önceden yapılan tavizler. Fark şu: Belgrad tavizlerini elinde mikrofonla geri istiyor, Üsküp ise onları, karşılığında verildikleri şeyi almadan teslim etti.