26 Temmuz'da, Üsküp'ün depremin 63. yıl dönümünü andığı gün, SDSM lideri Venko Filipçe kentin ve tüm ülkenin yeniden yıkıldığını yazdı - ama bu kez doğal değil, sistemik bir felaketle.

„Bugün 26 Temmuz 1963'te Üsküp'teki yıkıcı depremin kurbanlarını anıyor ve saygıyla eğiliyoruz. 63 yıl önce, saat 5'i 17 geçe, yalnızca yirmi saniyede kent enkaza döndü”, deniyor paylaşımda. Filipçe kaybedilen insan hayatlarını ve evsiz kalan binlerce aileyi hatırlattı.

Ardından siyasi kısım geliyor. Bir zamanlar dayanışma ve ilerleme örneği olan Üsküp, ona göre bugün ihmalin, kaosun ve kaçırılmış fırsatların sembolü. „VMRO'nun merkezi ve yerel iktidarı yalnızca parti ve suç çıkarları söz konusu olduğunda dayanışma gösteriyor; toplum ise kurumsal kaosa, yoksulluğa ve umutsuzluğa batıyor.”

Metafor iyi seçilmiş - yirmi saniye yerine yıllarca süren bir deprem. Ama onu kullanan her siyasetçinin arkasında ne olduğunu hatırlamakta fayda var: SDSM 2017'den 2024'e kadar iktidardaydı, yani o 63 yılın yedisinde kent onun sorumluluğundaydı. Kaçak yapılar, kaybedilen yeşil alanlar ve kurumsal kaos 1 Haziran 2024'te ortaya çıkmadı.

Bu, eleştirinin geçersiz olduğu anlamına gelmiyor. Yakın zamanda iktidarda olmuş bir partinin eleştirisinin ancak somut olduğu kadar değer taşıdığı anlamına geliyor - hangi proje bloke edilmiş, hangi ihale şüpheli, hangi karar uygulanmamış. Çalışan bir muhalefetle yıl dönümü paylaşımı yazan bir muhalefet arasındaki fark tam da budur.

Bütün bunlardan parti cümlelerinin dışında kalan şey, kenti gerçekten ayakta tutan şeyin ta kendisi: 1963'te Üsküp ayağa kalktı, çünkü insanlar ve dünya yardım etti - herhangi bir iktidar yetenekli çıktığı için değil. Bu, hem Filipçe'nin hem de eleştirdiklerinin rahatlıkla kabul edebileceği bir gerçek.