Më 26 korrik, në ditën kur Shkupi shënoi 63-vjetorin e tërmetit, lideri i LSDM-së Venko Filipçe shkroi se qyteti dhe i gjithë shteti po shkatërrohen sërish - por këtë herë jo nga një fatkeqësi natyrore, por sistemike.

„Sot kujtojmë dhe nderojmë viktimat e tërmetit shkatërrimtar në Shkup më 26 korrik 1963. Para 63 vjetësh, në orën 5 e 17 minuta, për vetëm njëzet sekonda, qyteti u shndërrua në rrënoja”, thuhet në postim. Filipçe kujtoi jetët e humbura njerëzore dhe mijëra familjet që mbetën pa shtëpi.

Pastaj vjen pjesa politike. Shkupi, i cili dikur ishte shembull solidariteti dhe përparimi, sipas tij sot është simbol i lënies pas dore, kaosit dhe mundësive të humbura. „Pushteti qendror dhe lokal i VMRO-së tregojnë solidaritet vetëm kur bëhet fjalë për interesa partiake dhe kriminale, ndërsa shoqëria fundoset në kaos institucional, varfëri dhe pashpresë.”

Metafora është zgjedhur mirë - një tërmet që zgjat me vite në vend të njëzet sekondave. Por ia vlen të mbahet mend çfarë qëndron pas çdo politikani që e përdor: LSDM ishte në pushtet nga viti 2017 deri në 2024, pra shtatë nga ato 63 vjet qyteti ishte përgjegjësi e saj. Ndërtimet pa leje, sipërfaqet e gjelbra të humbura dhe kaosi institucional nuk u shfaqën më 1 qershor 2024.

Kjo nuk do të thotë se kritika është e pavlefshme. Do të thotë se kritika e një partie me mandat të freskët vlen aq sa është konkrete - cili projekt është bllokuar, cili tender është i dyshimtë, cili vendim nuk është zbatuar. Kjo është dallimi mes një opozite që punon dhe një opozite që shkruan postime për përvjetorë.

Ajo që nga e gjithë kjo mbeti jashtë fjalive partiake është pikërisht ajo që qytetin vërtet e mban: në vitin 1963 Shkupi u ngrit në këmbë sepse njerëzit dhe bota ndihmuan, jo sepse ndonjë pushtet u tregua i aftë. Ky është fakti që edhe Filipçe edhe ata që i kritikon mund ta pranojnë qetësisht.