На 15 јули 1997 година, пред скалите на својата вила во Мајами, Џани Версаче беше застрелан. Имаше 50 години и компанија проценета на 1,4 милијарди долари. Дваесет и девет години подоцна, неговото име и понатаму значи она што малкумина модни куќи успеаја да го задржат – дрскост што не се извинува.

Приказната почнува во Реџо ди Калабрија, на југот на Италија, во бутик каде мајка му шиела. Првиот фустан го дизајнирал на девет години. По студиите во Милано и работата за други брендови, во 1978 година ја основал сопствената куќа заедно со братот Санто, кој ги водел финансиите, и сестрата Донатела, неговата муза. Дебитантската колекција – живописна, провокативна, чувствена – едни ги воодушевила, други ги шокирала. А Версаче не се обидувал да им угоди на вторите.

„Повеќе сакам вулгарен и среќен човек отколку отмен и несреќен”, велеше. Тоа беше целата негова филозофија спакувана во една реченица. Работеше директно на манекенот, мешаше машки кроеви со класични грчки мотиви од своето калабриско потекло, и внесе материјали какви модата дотогаш не познаваше – Oroton, металната мрежа што стана потпис на куќата.

За симбол ја избра Медуза – грчката горгона чиј поглед претворал во камен. Не случајно. Сакаше истиот магнетизам, истата неможност да ги тргнеш очите, да ги пренесе на своите креации.

Најпознатиот миг дојде во 1994 година, кога Елизабет Харли се појави на филмска премиера во црн, припиен фустан чијшто страничен раскол го држеа само неколку златни штипки. Тоа парче остана запаметено едноставно како „ФУСТАНОТ”, а Харли подоцна призна: „Версаче ме прослави за една ноќ.” Малкумина дизајнери разбраа толку рано колку моќ носи една слика.

Версаче ја разбра и моќта на манекенките пред сите други. Наоми Кембел, Синди Крафорд, Линда Еванџелиста, Кристи Тарлингтон, Клаудија Шифер – тој ги подигна од пистата до статус на глобални икони. Во неговиот круг влегуваа Елтон Џон, Мадона, принцезата Дијана. Во Мајами ја претвори вилата Casa Casuarina во своја верзија на раскошот – мозаици, фонтани, столбови, мермер.

Критичарите го нарекуваа вулгарен и претеран. Него тоа не го трогнуваше. „Нашата работа треба да биде способна да ги натера луѓето да сонуваат”, велеше. Речиси три децении по неговата смрт, тешко е да се каже дека не успеал.